Poppetje gemist

Verhaal door René van DensenMijn ver heeft zich flink laten vagen
Ik hul mij in een cocon of tien
Maar ondanks, of juist door die lagen
Laat ik steeds meer van mezelf zien

Ik toon me in gaten en kieren
Ik spreek door het gemiste woord
Maar mij zal geen zoeklamp meer sieren
En ziet u mij toch, ga ik voort.

STRTPNT

Verhaal door René van DensenVer na ons einde
Zie ik het pas in
Jij zit vol eindes
Maar kent geen begin

Stort je halverwege
Ergens in of uit
Weer door naar andere wegen
De paden fluitend uit

Je hebt een halve notie
Van wie of wat je bent
Maar maakt je uit de voeten
Voor je de ander kent

Dus ga jouw eigen weg maar
Volg jouw eigen spoor
Ik hoop dat je jezelf vindt,
Lieve trein, rijd maar weer door

Schim

Verhaal door René van DensenEen ampere schim schampt
Een vervagend beeld van wat was
Een verslagschaduw, een uitknip
Alsof het niet zo is, was

Een schampere schim krampt
Een onscherp hiaat, een rukweg
Een uitscheur, een destillaat
Het ontontbreekt en is weg.

Ik wil niet veel zeggen

Verhaal door René van DensenEen gebroken hak
Een gescheurde zak
Een tand, een drol,
Een hoopje mol
Een verloren wiel,
Een gebroken hiel
Een blik, een fles
Een harde les

Te hoge rand
Te brede plant
Het is echt te kwaad
Je loopt beter op straat
En okee, al is de kleur
niet onaardig…
Deze stoep is haar naam
niet trottoirdig.

Het lieve duister

Verhaal door René van DensenDuister vang de dag aan
Duister sluit hij af
Daartussen heerst het licht

Het terrein is te rein, er
smoezelt moeten in wat mag
en oor delende blikken

Maar hoe duister ook
de lichtdag is
Erachter schijnt het duister

Het oordeelt niet, het
omhelst je stil
Ik kluister het duister.