reminder: morgen sta ik dus live op Zaradi Tebe in Gent ! Hieronder een plaagstootje naar het festival.
Je ruikt het van verre. Hier vindt een ecofestival plaats. Alles ruikt naar jute, modder en gerecycled karton, hele woonwijken van het park af. Ik ga weer eens naar een optreden toe. Men plant mijn optredens op zo slecht mogelijk bezochte tijdstippen. Vandaag mag ik vroeg op de namiddag, op een koopzaterdag terwijl de stad bakt in de zon, mijn ding komen doen. Voor een handvol jongens en meisjes met dreads die eigenlijk enkel voor de muziek en het zitten in het zonnig gras komen. Op het tijdstip dat ik optreed, verwacht ik eigenlijk hooguit twee zwervers, een junkie, en de tevens weinig te benijden artiest die na mij het programma mag vullen.
Ik klem een stapeltje gerecycled printpapier onder mijn arm. De printerinkt was vervaardigd van bamboe-extract en inktzwamsap. Mijn printer is finaal naar de gallemiezen en de cartridge kostte me mijn halve weekloon, maar de ecojongens en ecomeisjes kunnen tevreden zijn. Ook mijn verschijning is dik in orde. Ik draag een hoed van riet. Mijn leren jas is achtendertigstehands en minstens vijf decennia oud. Mijn spijkerbroek en T-shirt zijn volledig afgedragen, ik heb geen sokken aan en sjok op moccasins. Wel is mijn haar gewassen. Ik hoop niet dat het ecopubliek daar aanstoot aan neemt.
Als ik arriveer, wordt er net een ceremoniële regendans georganiseerd. Enthousiast strooien de jonge idealisten met een mengsel. Van zaagsel en menselijke uitwerpselen, blijkt bij navragen. Het park wordt zo vruchtbaar mogelijk gemaakt. De twee zwervers en de junkie lopen met dichtgeknepen neus weg. Dit gaat ze te ver. Ik wil vragen waar het optreden is, aangezien ik overal enkel juten dekens uitgespreid zie. Het podium blijkt afgeschaft omdat het van hout was, de tenten omdat de metalen palen niet duurzaam genoeg vervaardigd waren. Plotsklaps wordt het heel donker en de regen barst los. Mijn inkt loopt uit. In dikke druppels vallen mijn woorden op het gras.
