Ik moest iets volwassens zeggen en nu heb ik enorme zin in drank. In ouderwets mezelf bezatten, veel lachen, idioot rondwaggelen en de volgende dag ontdekken wat je uitgespookt hebt en je niet meer herinnert. En daar in het beste geval eens goed om lachen. In het slechtste geval je verontschuldigingen aan aanbieden en vragen of ze honger heeft.
Dat zit ik te denken terwijl tegenover me de Overbierman het ene na het andere glas leegt. Ik staar naar mijn alcoholvrije bier en beredeneer hoeveel dagen ik al nul komma nul ben. Ik snak naar een glas whisky. Niet eens om zat te worden, gewoon, langzaam laten draaien in het glas, ruiken, sippen, zacht laten branden in de keel. Dat gevoel direct erna. En hoe langzaam, sip na sip, je situatie eigenlijk best okee lijkt.
Ik snak naar mijn geidealiseerde jonge dagen. Die waren kut maar dat wens ik me nu niet te herinneren. Ik vergeet even heel bewust de enorme eenzaamheid tot ik eindelijk laatbloeide. Tot ik leerde hoe me te omringen met de juiste mensen en een veilige omgeving voor mijn meest waanzinnige concepten te scheppen. Hoe ik eindelijk het mens kon vormen dat ik geworden ben, stukje bij beetje.
Of was ik het toch altijd ? Ze stelde me vragen die me deden twijfelen. Misschien was ik altijd een volslagen idioot, gedoemd tot een krankzinnig bestaan als figuurlijke stuntman in een van de pot gerukt land. Misschien snak ik niet naar drank. Misschien snak ik naar mezelf. Geleerd met mijzelf samen alleen te zijn, dat zit in de pocket. Figuurlijk diploma en al. Nu moet ik misschien leren mijn eigen vriendenkring te worden. Voor verse waanzin. Ik geloof in mij en mij, wijzelf. Wij kan het.
