Mijn ouders konden hier niet bij zijn. Ze moesten naar de boekpresentatie van hun andere zoon in een ander museum. Alle begrip. Hee, dat is toevallig, antwoordt de Opperpater verbaasd. Dus jouw broer doet nu ook een presentatie ? Ik zeg dat het een grapje was. Er is er maar één die hier de grappen vertelt, roept de Opperpater, en dat – is – de – Opperpater ! Hij lacht. Het is fijn de Opperpater weer in levende lijve terug te zien, en te zien lachen. Hij ziet er goed uit, veel afgevallen.
Hij kwam te laat binnen, omdat hij te vroeg was en toen samen met de Terrasbioloog eerst wat was gaan drinken. Ik wist dat ze zouden komen dus had ik de presentatie een beetje uit laten lopen. Het deed er toch niet superveel toe: bij deze presentatie waren vooral vrienden aanwezig, het was zondagochtend, iedereen had de tijd, en niemand had zin in een heel lange voorstelling. Het mocht organisch gaan met een draaiboek van vier potloodregeltjes en één microfoon.
Ik was zelf veertig minuten te vroeg en dit hele museumcafé was toen niet eens open. Ik zat buiten in de schaduw – goddank – naar de hommels te kijken die zich aan de lavendel laafden. Uiteindelijk kon ik binnen, was de boel rap opgebouwd, de drie stadsdichters die ook in het programma stonden waren allemaal ruim op tijd, en als de microfoon het was blijven doen, had het bijna professioneel geleken. En als niet iedereen, van de Terrasbioloog tot de Opperpater tot de Overbierman olijk door het programma had gebruld. Tussen twee gedichten in riep de Opperpater dat hij anders nog wel een nieuwe mop wist. Ik antwoordde in de microfoon dat dat prachtig was, en dat ik die na de boekvoorstelling graag wou horen.
Nu zitten we dus hier buiten op hetzelfde terras. De schaduw en de hommels zijn weg. De Opperpater zegt dat hij de mop weer vergeten is. Iedereen aan onze tafel lacht daarom, de Opperpater grinnikt wat mee. Eigenlijk is het belangrijkste ook dat we elkaar allemaal weer gezien hebben. De rest gaat toch allemaal maar rap voorbij.
