Dobber

Hij zwijgt.
Ik staar naar het water.

Hij zwijgt.
Eigenlijk durf ik niet goed te vragen waarom.
Ik staar naar het water.
Het rimpelt grillig.

Hij zwijgt.
Eigenlijk durf ik niet goed te vragen waarom.
Maar ik heb een sterk vermoeden.
Ik staar naar het water.
Het rimpelt grillig.
Zijn blik vestigt zich strak op zijn dobber.

Hij zwijgt.
Eigenlijk durf ik niet goed te vragen waarom.
Maar ik heb een sterk vermoeden.
Hij heeft het me luid hoorbaar toegezwegen.
Ik staar naar het water.
Het rimpelt grillig.
Zijn blik vestigt zich strak op zijn dobber.
Dat zegt mij ook al niks.