Bezoeker

Verhaal door René van DensenDat is even fors wakker schrikken. Een heuse bezoeker ! Met een blik die ergens tussen extremen van onverschilligheid, leegheid, ongeduld en onbegrip bungelt, schuifelt hij binnen. Kijkt rond. Ik knik. Goedendag, meneer, zeg ik zachtjes. Hij kijkt me aan met halfverbaasde krentige varkensoogjes en kijkt dan verder rond. Het is wel even wennen. Een bezoeker op mijn website. Ik heb me hier de afgelopen maanden prima in mijn eentje vermaakt. Ik tel snel de stapel boeken die ik hier in verrukkelijke rust heb gelezen. Negenentwintig. Ik had verdorie bijna mijn dertigste uit. Ach ja. Het is natuurlijk goed, dat er een bezoeker is. Daar is de website voor opgezet.

Hij schuifelt langs de verhaaltjes. Kijkt ernaar zoals een verveelde toerist in een museum koekeloert, of zoals mensen zonder geld op zak langs rommelmarktkraampjes kijken. Ik voel bloed in mijn hals naar mijn wangen kriebelen. Het is natuurlijk ook gewoon prutswerk, dat zie ik meteen aan zijn blik. Hij heeft vast gelijk. Zo stom. Bouw je zo’n site, en dan een beetje denken dat wat je erop zet, interessant is. Natuurlijk niet. Hij bromt iets onverstaanbaars en schuifelt voort. Blijft even bij mijn biografiepagina staan. Schuifelt voort. Ongeacht de lengte van de pagina loopt hij in dezelfde bored click shuffle door het blog heen.

En dan schuifelt hij de zaak uit. Geen blik over zijn schouder, geen poging tot een groet, niks. Alsof de site gewoon hetzelfde is als de digitale snelweg buiten. Ik kijk beteuterd rond. Tja. In feite is dat natuurlijk ook wel zo. Zou ik hier zo lang blijven plakken als het niet mijn eigen stekje was ? Waarschijnlijk niet. Maar dat is het wél, schiet het door mijn hoofd. Ik haal even diep adem en denk, inderdaad. Dit is mijn stekje. Ik maak een nieuwe koffie, leg mijn voeten op mijn bureau en open mijn boek. Waar was ik ook alweer ?

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *