De dagen


Verhaal door René van DensenDagen dat je je poriën voelt jeuken. Dat elk woord stroperig uit je vingers druipt. Dat zelfs een kogel niet wil opschieten. De dagen dat de wereld bevolkt lijkt met trage mossels en andere bejaarden die allemaal tegelijkertijd in je weg gaan rijden of lopen. Dat je er niet aan zou moeten denken dat je ooit weer alcohol consumeert. De dagen dat de kat enthousiast miauwend binnen komt rennen en het je totale zelfbeheersing kost om haar geen aframmeling te geven. Ze merkt er natuurlijk niks van. Het is maar een gevoel, een gedachte. Geen daad.

Natuurlijk belijd je uiteindelijk zulke dagen in stilte. In lichte schaamte zelfs. Je hebt het helemaal zelf gedaan. Wéér. Weer ging je te ver. Sukkel. Weer dronk je ver voorbij je limiet. Je leert het nooit. Nee, kom niet aan met je ‘het was gezellig’. Je hebt weer je eigen grenzen niet erkend, herkend, je hebt ze grofweg gemist. Mijlenver gemist. Als je eigen limieten een verkiezing waren, was je nu Miss Universe. Nee, Miss Next Universe. Hoé je er telkens weer in slaagt jezelf zo de puinhoop in te zuipen, ik heb werkelijk geen idee. Maar het is een talentje hoor. Applaus.

En daar lig je nu. Je ontbijt piept in de magnetron. Het piept nog eens, even later. “Heb je me gehoord ? Het eten is klaar en zo. Ik zeg het maar.” En nog eens. “Hee, voor mij is het niet relevant he, maar dat eten van je is warm. Het wordt steeds minder warm.” En nog eens. “joehoe, kom je het nog halen ? Je mag het evenzogoed laten liggen hoor, kan mij echt niet schelen. Maar eh, waarom heb je me dan überhaupt dit laten opwarmen ?” En nog eens. “Pieperdepiep. Is daar iemand ? Is er nog iemand thuis ? Ben ik helemaal alleen ? Ik vind dit maar eng. HELP !” En nog eens.

Share Button

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *