Hoebele boebele
Rene van Densen Hoebele boebele
Bom bom bom
Ik laat je praten
En maal er niet om
Hoebele boebele
Paa paa paa
Denk het maar te weten
Met je bla bla bla
Lees meer
juli 2014
Ventilator
Ik wou alleen maar een ventilator. Een goedkope. Het wordt nog meer zomer deze zomer, en mijn vorige goedkope ventilator is op. Het eerste zomerslachtoffer. Dus ik loop de goedkopespullenwinkelketenwinkel binnen. Even, éven, een ventilator halen. Dat valt vies tegen. Sinds mijn zware concentratieproblemen vorig jaar begonnen, vind ik niet alles meer op dezelfde plek als waar ze horen te staan. Een beetje alsof het universum stukjes mist. Dat is natuurlijk niet zo: ik mis stukjes. Het universum is er nog best okee aan toe. Dat gaat mij wel overleven. Garantie afsluiten niet nodig.
Lees meer
Smile….
Mijn mailbox zit er vol mee, met grappige reacties, maar vooral schrijven ze veel: Smile, je staat op Geenstijl. Het is zowaar ook zo. Okee. Het was een gek dagje gisteren. Zo schrijf je maandenlang teksten hier en op facebook – wat zeg ik, alweer ruim een jaar, elke dag – en zo slaan poterdorie je Marktplaats tekstjes aan. Marktplaatstekstjes. Ja echt. Schijnbaar zijn ze een hit. Vind ik niet erg, want zo verkoop ik zowaar die oude dvds nog een beetje (ik kan het geld verdomd goed gebruiken) maar wutfuk. Misschien dat ik vanaf nu gewoon alleen maar marktplaatstekstjes moet gaan schrijven. Ik kreeg zelfs aanbiedingen om hier of daar te gaan bloggen, ik kreeg fanmail, ik kreeg natuurlijk wat reaguurderstront over me heen (hoort erbij) en de analytics van deze website zijn ook heel erg grappig vandaag. Enfin, hopelijk gaat vandaag weer iedereen normaal doen. PS: deeveedeetje kopen ?
Wie ik ben
Verstoord kijk ik de tankstationbediende aan. Ik heb nu al allures. Weet hij soms niet wie ik ben ? Nee, geeft hij toe, dat weet hij niet. Ik ben een fenomeen, help ik hem dan maar een beetje. O, zegt de bediende. Nee, natuurlijk heb ik geen interesse in zijn aanbieding, zeg ik. Okee, zegt de bediende, en fijne dag verder nog. Ik loop het winkeltje uit met mijn sigaretten, blij dat ik de man een beetje in zijn algemene kennis heb kunnen helpen. Dat er nog mensen zijn die me niét kennen, je snapt het soms niet.
Lees meer
De fantasie
Als de fantasie ‘s ochtends een ommetje wil gaan maken, trekt hij zijn sjaal aan en zet hij zijn koddige petje op. Hij heeft er zin in. Welk onheil hem boven het hoofd hangt, kan hij nu nog niet vermoeden. De fantasie gooit een botersnoepje in zijn mond en loopt neuriënd de deur uit. Het is droog. Dat is al heel wat. Gisteren zwommen de mensen in de straten. De fantasie zou graag hebben gehad dat dit verzonnen was, maar het was echt. Het gaat slecht met de fantasie: de realiteit wint terrein. De realiteit is de aartsvijand van de fantasie. Volgens de vrouw van de fantasie kan hij niet zonder de realiteit, maar dat weet hij nog zo net niet.
Lees meer
Net als in de film
In een film is alles mooier. En ook alle vervelende dingen zijn uiteindelijk niet écht. Geloofwaardig, af en toe, maar niet echt. Daarom besloot ik van mijn leven maar een film te maken. Kijken of het daar leuker van wordt. Wie weet zou het nog wat opleveren ook. Aan een film valt geld te verdienen. Ja, hoe meer ik erover dacht, hoe meer ik het zag zitten. Dit kon niet misgaan. Natuurlijk kon het wel misgaan. Alles wat ik onderneem kan misgaan. Maar als dit misgaat, dan gaat het meteen ook niet helemaal echt mis. Net als in de film.
Lees meer
Ooit, met wapperende gordijnen
Ik had niets en zij had schulden. Maar we hadden elkaar en de droom. Ergens haat ik het om zoiets privés als dit uit te schrijven, maar we droomden beiden van wapperende gordijnen en schrijven. En voor de rest, verzonken in elkander, naar de kloten gaan. Soms ontmoet je zo iemand en denk je enkel, ja, als mijn leven toch moet ophouden, dan maar zo. En even zag ik in haar prachtige ogen hetzelfde. Maar toen gebeurde wat altijd gebeurt: de realiteit. Wie ik ben, wat ik uiteindelijk doe, waar we uiteindelijk zijn. Voor mij is dat punt een verrrukkellijke, symfonische wake up call. Voor haar was het een schreeuwend, zeurend wekkergeluid.
Lees meer
Elfde filmgedicht: Inland Empire (2006)
Ik ben een man van mijn woord, maar soms wel van mijn eigen tijd. Daarom kom ik nu, ten lange leste, een afspraak na, en presenteer ik mijn elfde filmgedicht: Inland Empire.
Wacht even René, huhwat ? Filmgedicht ?
Opblaasbal
Er zit geen wending meer in mijn weken. Weekend bestaat niet meer. Heel lang heb ik gepoogd een weekpatroon vol te houden. Zelfverlakkerij, uiteraard. Als de dag geen reden heeft om een dinsdag te zijn, is het gewoon een dag. Een in een lange, schuifelende rij. Ik probeer nog steeds sommige dagen een eigen betekenis toe te kennen, zoals de dagen dat ik bij de Opperpater thuis, in Club P., mag langskomen. Maar zelfs die roepen eerder een ‘oh ja, dat is vandaag’ besef op wanneer het kalmpjes richting te laat kabbelt. De tijd is een uitdijende zee van onbenutte potentie. Ik ben een opblaasbal.
Lees meer
Inland Empire
Het is bij de konijnen af:
De sterren liggen op straat !
… Te creperen en te vergaan.
Maar is dat wel echt ?
Lees meer