Zitzak


Verhaal door René van DensenIk was moe en had eigenlijk alleen nog maar zin om thuis om de bank te ploffen. Maar als Frank het stamcafé uitrent, mijn naam roepend, dan stop ik. Met zijn bier nog in de hand vraagt hij of ik nog even iets kom drinken in het café. Mijn voeten doen enorm zeer en ik ben moe, maar Frank kan ik niks weigeren. Even later zit ik met enkele mensen op het terras. Aan een biertje dat ik niet van plan was.

We drinken, en praten over zuipen. Mijn schoenen heb ik uitgedaan. Ik vertel dat er een zitzak in mijn tuin is opgedoken. En dat zowel ik als mijn huisgenoot niet weten waar die vandaan kwam. Een vriend vertelt dat hij wil stoppen met drinken. Ik heb geen moeite met niet drinken. Wel heb ik moeite met ophouden. Althans, na een aantal biertjes kan ik niet meer ophouden. Als een ontspoorde trein zuip ik dan door. De verdoemenis tegemoet, met onverstaanbaar gemurmel.

Natuurlijk maak ik het te bont. Thuis aangekomen verlies ik mijn sleutels. Ik kom het huis niet meer in. Wanhopig probeer ik vanalles, maar het haalt niks uit. Mijn kat miauwt door het raam en snapt niet waarom ik niet binnenkom. Ik slaap mijn roes uit op de zitzak. Bij het ochtendgloren zie ik dat ik de sleutels gewoon naast mijn fiets heb laten vallen. Je zult maar zo’n typisch leven leiden.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *