Revolutionair. Anders valt mijn concept niet te beschrijven. Alles wat u koestert. In een bubbel.
Fragiel maar beschermend. U weet meteen wat ik bedoel. Hoe het begon, dat is een ander verhaal. Want het begon met bubbeltjesappelsap waarbij iedereen ongedurig kéék. De directeur had een plan. We moesten allemaal samenkomen. Ja, typisch. Terwijl hij zich in een hoogwerker hees. Met zijn iPhone. Wij moesten bijeen. Voor het plastic zeil. De hal naast het bedrijf ging open. Anderhalf jaar gedoe. Maar nu toch de officiële opening. Iedereen verplicht aanwezig. Klik. Klikkerdeklik. Voor het nageslacht. Hal drie. Joepiedepoepie, rakkers. Een kleurloze hal met TL-buizen en industriële rekken. Maar wel een aanwinst. Voor het bedrijf. Natuurlijk wisten we dat het meer werk voor minder mensen betekende. Maar hee, bubbeltjesappelsap. In champagneglazen. Dus iedereen eentje.
Na de onthulling kwam de ontknoping. Natuurlijk was de opening duur geweest. Een investering. En dus moesten er mensen uit. De rest moest anderhalf keer zo hard werken, minstens. Uiteraard méér, maar niemand kon rekenen. Bubbeltjesappelsap doet dat met de mens. En een feestmuziekje. Wij het glas heffen. Klikkerdeklik. Voor het bedrijfsblaadje. Vervolgens allemaal naar het begin van de dag plekje. Alleen stond daar ineens de bewaking. Met blaasapparaten. Iedereen blazen. Alcoholmeters. Geen afstanden, wel afvallers. Het bleek een sluw plot. Van de zeven flessen was er één met alcohol. De willekeurige medewerkers die zo’n glas gedronken hadden, mochten voor de CAO niet meer in het bedrijf blijven. Spullen pakken. Tabee. Fijn weekend. Bezuiginingen. Dure hal, immers. Doei doei.
Ik fietste naar huis. Ondanks dat ik niet één van die glazen op had, had ik sowieso alcohol op de adem. Ik drink in mijn eigen tijd. Het gebeurt, en houdt het leven houdbaar. Op sterk water, zeg ik altijd. Maar wat een herinnering. Dat moment, met appeltjesbubbels. Ik bedenk me plots wat een mooie wens dat is: Ik bubbel jou. Ja, ik bubbel jou. Ik plaats jou in een bubbel. Jij bent zo belangrijk dat ik jou koester, als een fragiele bubbel. En tegelijkertijd bewaar je. Blijf je. In mijn bubbel. Ik bubbel jou. Voor ik het doorhad, had ik een Valentijnskaart ontworpen. En een zwikje e-Cards. En toen werd het een hit. Iedereen bubbelde iedereen. Het was veilig, en toch teder. Het was speels en liefdevol. De hele wereld bubbelde ineens de hele wereld. Iedereen in zacht glanzend, regenboogkleurig glas. Ik bubbel jou. Ik bubbel jou, lezer. Bubbel jij mij ook ?
[…] Lees verder… […]