Rillend sta ik voor zijn deur. Het licht in de gang gaat aan. Voor het raampje verschijnt het hoofd van mijn vriend. Een vermoeide blik, wanneer hij ziet dat ik het ben. Beschaamd en bedruimeld sta ik in de stromende regen. De sloten klakken. Ik ben zwaar verslaafd en ik weet het. Deur op een kier. Ik vraag bedremmeld of ik ‘m even mag zien. De deur zwaait verder open en ik haast mij de gang in. Achter mij sluit mijn vriend zuchtend de deur. Als hij geweten had dat ik zo vaak langs zou komen, was hij nooit akkoord gegaan.
Voorzichtig strelen mijn vingers de hoes. Natuurlijk moet ik van ze af. Het licht golvende plastic. Mijn collectie was onhoudbaar groot geworden. Ik staar naar de coverillustratie. Een handjevol, meer mag ik er niet van overhouden. Ze nemen veel te veel plek in, mijn deeveedees. Meer dan duizend had ik er. Ik heb geen kind, geen auto, geen hypotheek en zeeën van vrije tijd. Dan krijg je zo’n exces. Maar ik moet mijn inboedel zoveel mogelijk minimaliseren. Bijna alles heb ik er al uitgegooid, maar met de deeveedees heb ik moeite. Dus gooi ik ze op veilingwebsites, tegen veel te hoge vraagprijs. Ik maak mezelf wijs dat ik er zo alles aan doe om van ze af te komen. Het geld kan ik dan weer wel goed gebruiken, mag ik toegeven.
En een groot deel heb ik weggegeven. In de kroeg, aan vrienden. Aan wie die film maar wou. Zo kwamen ze toch nog goed terecht, hield ik mezelf voor. Maar natuurlijk zat daar achter dat ik dan wist waar ze waren. Mijn vriend maakt een kop thee voor zichzelf terwijl ik het deeveedeedoosje knuffel. Wat heb ik je gemist, deeveedee, fluister ik stilletjes. Met mijn neus snuif ik die heerlijke deeveedeehoesgeur op. Ik moet nog zevenhonderdvijftig deeveedees kwijt. In feite kan ik wel janken.
