De strip van mijn pijnstillers klinkt als een plastic melkkuipje. Mijn kat is op veel dingen geconditioneerd. Melkkuipjes mag ze normaal gezien uitlikken, dus komt ze toegesneld. Oh. Het zijn pilletjes. Toch even ruiken. Nee, geen koffiemelk. Dan huppelt ze weer springerig de tuin in. Ik heb nog nooit een kat met rugpijn gezien, bedenk ik me. Misschien had ik beter in de gaten moeten houden hoe die dat flikken. Ik zit in de grote leren schrijversstoel en kan me amper bewegen. Als ik wil schrijven, moet ik voorover leunen en strak in die houding blijven zitten. Dan lukt het. Daar wacht ik nog even mee. Ik moet iets te vertellen hebben. De steken in mijn rug leiden af. Geduldig wacht ik tot de pijnstillers werken.
Ik probeer me bevoorrecht te voelen. Ik héb werk. De krant, radio en teevee zeggen me dat lang niet iedereen zoveel geluk heeft. Ik ben weer zelfstandig aan het participeren in onze maatschappij. Op mijn sterke schouders rust het lot van de zwakkeren. Gelukkig niet op mijn rug, denk ik. Met forse steken voel ik de goedheid van de mensen waar ik aan bijdraag. Voorzichtig ademen, dan gaat het wel. Een blik op de klok. Joepie, nog vijf uur en dan mag ik weer participeren. Stom dat ik al bijna drie uur wakker ben door die rug, maar ja, dan heb je tenminste wel een christelijk tijdstip dat je opstaat. Zo heb je nog eens wat aan de dag. De morgenstond heeft, naar het schijnt, goud in de mond. En meer van dat moois dat je jezelf dan maar voorhoudt.
Als ik niet ga, vertel ik mezelf, is het weer gedaan met mijn zelfstandige deelname aan de samenleving. Dan dupeer ik de medemens. Met mijn nood aan eten en een dak boven mijn kop. En erger nog, dan krijg je weer al dat wantrouwen van de goedheid van de mensen op je dak. Een werkende mens die crepeert, die is een actieve en gewaardeerde deelnemer aan de wereld. Als die mens ook nog eens een fors deel van zijn inkomen spendeert, nog beter. Daar worden we allemaal sterker van. Ik schaam me voor mijn geweeklaag. Misschien dat ik nog best een dag doorkom met deze rug. Gewoon nog een pijnstiller extra. En een paar meenemen naar het werk. Doorbijten. Je bent een vént. Bij het geknisper van de pillenstrook komt mijn kat wederom aangesneld. Wij zijn allebei netjes geconditioneerd.
