Badge

Verhaal door René van Densen“Ik heb nog iets voor je,” zegt de bewaker. Hij tovert uit zijn lade een toegangsbadge met mijn foto erop. En twee papiertjes. Hier en hier tekenen alstublieft. Opgewonden rolt mijn pen over het papier. Mijn eigen badge ! Terwijl ik ermee naar de kleedkamer loop, vraag ik me af hoeveel eigen badges ik eigenlijk gehad heb in mijn leven. Op die dozijnen aan plekken waar ik gewerkt heb. Nergens, in feite. Ja, wel ‘eigen’ badges, maar toch geen met eigen foto. Die ze dus niet terug in een lade kunnen gooien, later met één muisklik aan iemand anders kunnen toewijzen en die persoon twee krabbels voor kunnen laten zetten. Mijn eigen badge. Dat de foto niet mijn beste is – iemand kwam die ‘even snel’ maken middenin de werkzaamheden – zal vast pas later een ergernis worden.

Ik kan zomaar de herenkleedkamer binnen zonder een sleutel te hoeven lenen bij de bewaking. Ook zal ik ’s ochtends niet meer hoeven aan te bellen. Ik kan óveral waar ik moet zijn, gewoon binnen. Badge, piep, klik, open. Ik hoor er bij, nu. Dat gevoel overweldigt me. Ik hoor er nu helemaal bij. Ik ben onderdeel, nee, ik bén het bedrijf. Ik ben de winstcijfers, de omzet, de vertrekkende eenheden. Ik ben de balanskolom links en rechts. Ik ben de stock count en de veiligheidsvoorschriften. Mijn badge bungelt trots en opstandig aan mijn riem terwijl ik dit alles bedenk.

Van de weerslag ga ik mijn collega’s aansporen harder te werken. Hun prestaties beïnvloeden immers het bedrijf en dus ook mij. Ik jaag ze op. Hop, hop, roep ik, tempo collega tempo tempo ! Ik klap er bij, ritmisch en fel. Als het niet werkt, spring ik op de band en roep in het rond dat het veel sneller kan allemaal. Ik ben hier zeker een half uur mee bezig zonder productief te zijn, wanneer plots een veeltal handen mij vastgrijpt. Als ze me later vinden, is mijn badge ver en diep in mij verdwenen. Ik ben mijn badge geworden.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *