Droefkaas


Verhaal door René van DensenSlap en futloos, zo voelde hij zich. De droefkaas zag het allemaal niet meer zitten. Hoe hard hij ook geprobeerd had te bemiddelen, hij vormde hooguit een scheidingslijn tussen de twee boterhammen. En de boterhammen boterden niet met elkaar. Dan kon de broodzak wel heel graag willen dat er sprake was van één brood, maar de sneeën hadden daar heel andere ideeën over. Hoe strak het plastic ook rond de broodplakken samentrok, het minste geringste zorgde dat de boel weer uiteen viel.

En dus was het aan hem en andere onderhandelaars om te pogen de partijen dichter bij elkaar te brengen. Daarvoor werd een topoverleg belegd. Maar ze hadden wisselend succes. Natuurlijk, pindakaas haalde zijn resultaat altijd wel. Desnoods plakte hij de twee boterhammen tegen elkaar. Maar de boterbeleggen slaagden maar amper. Hagelslag slaagde er zelfs in om zelf helemaal uiteen te vallen. En het kokosbrood kon niet tegen de boter; volledig zompig werd hij ervan. Hoe meer de droefkaas om zich heen keek, hoe meer hij begon te twijfelen aan de totale missie. Misschien lag het ook wel aan de broodzak, die per se eenheid wou afdwingen. Aan de individuele boterhammen kon het immers niet liggen: als er geen geheel was, lag de fout natuurlijk niet bij de delen.

De droefkaas zuchtte. Was het nou zo moeilijk in te zien, bedacht hij zichzelf, dat we allemaal samen in dezelfde lunchtrommel zitten ?

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *