Aan, uit, knipperen de lichten. Ze snapt nog niet goed wat er gebeurd is. Aan, uit, gaat haar besef..
Stank. Benzinestank. En metaal. Metaal in haar mond. Toch heeft ze vandaag geen thee uit de ketel gedronken. Kijk, daar ligt hij. Pal in haar zichtveld. De gescheurde plastic tas met haar schamele bezittingen. De tas is rood besmeurd.
Lees meer
Hij was te laat, veel te laat en vloekte hardop, binnen de stalen tralies van zijn wagen. En nóg stond die achterlijke zijspiegel niet goed. Gefrustreerd draaide hij zijn raampje omlaag en prutste door. Zijn wielen jakkerden over de straten. Richard kon haast janken. Het verhaal van de ééuw, nee, hét allergrootste verhaal ooit, uit de geschiedenis van de mensheid was zich aan het voltrekken. En hij was er niet bij. Hij ! Verdomme de grootste verslaggever van het gehele televisielandschap !
Lees meer
Haar eerste rapport. Het was onleesbaar. Maar ze was zo trots, haar dochter. En moederlief kwam er met de ingevulde cijfers alvast wel uit. Haar dochter was een genie, dat stond buiten kijf ! En altijd zo vrolijk. En creatief, ongelooflijk creatief. Voor haarzelf was het leven te zwaar geweest om creatief te blijven. Maar in haar jeugd, in dat andere land, dat land dat ze eeuwigheden niet meer gezien had, meende ze zich te herinneren, creatief te zijn geweest. Ooit. Haar dochter had het beslist van haar.
Nee, ze zal niet huilen. Ze gaat vechten. En eerst vluchten. Van die verschrikkelijke mannen. Hoe durven ze. Ze is linea recta naar huis gegaan, nadat ze begreep wat er in de onleesbare brief stond. Haar vriendin vertaalde het helder en geduldig, maar met een welbespraakt droevige blik in haar ogen. Ze had de strekking al in die blik gelezen, voordat de vertaling halverwege was. En al begreep ze nu wat elk laatste woord op het papier betekende, de brief bleef onleesbaar.
Lees meer
Zenuwachtig loopt ze over vieze tegels vol etensresten en herfstbladeren. Envelop in de hand. Nerveus opengescheurd en weer dichtgevouwen. De brief in een voor haar onleesbare taal. Maar het
logo erboven heeft ze wel herkend. Ze weet dat het belangrijk is. En doodeng. Enger nog dan de glibberige wegen in dit triesteloze oord. Ze weet allang niet meer wat ze hier ooit is komen zoeken. Ze weet echter wel wat ze niet kwijt wil.
Lees meer
Met een doffe kwakklank plofte de postzak neer. Vermoeide ogen boven halfzwarte wallen zagen deze zoveelste zak gelaten aan. Ze konden niet weten wat voor belangrijke brief er in zat. Ze konden niet bevroeden wat de gevolgen zouden zijn van het bezorgen van deze brief.
Konden ze dat wel, dan zouden ze zich wellicht achter de oren krabben. Dan zou de brief misschien per ongeluk kwijtgemaakt worden. Dan zouden ze wellicht zelf de brief even retour sturen. Geen mens zou deze brief doorlaten als hij wist waar het toe zou leiden.
Lees meer
Rene van Densen