Haar varkensoogjes
heeft ze kunstig
uitgelijnd tot het
ergens op leek
Haar smalle lippen
ondergingen een
fors gesubsidieerde
wegverbreding
Ook de rest van
de renovatiepremie
ging op aan dikke
chemische plamuur
Onder haar ranke brauw
zijn emotionele
rolluiken
aangebracht
En haar vlecht
oogt als iets dat
teveel manuren
gekost heeft
Maar dan
barst de plamuur
Waar ze zelfverzekerd
achter schuil ging:
Ze wordt verraden
door, zowaar
een authentieke lach!
Dit gedicht verscheen in
“Onderop De Stapel Rechts”
De vierde dichtbundel van René van Densen verkent als thema verhuizen, transitie van één situatie naar een andere. Waarbij je altijd dingen kwijtraakt, maar er ook iets nieuws ontstaat, gesymboliseerd door kleine poëziedoosjes die je kunt uitknippen en die een nieuw gedicht vormen, maar waarbij je dan wel zes andere gedichten moet laten verdwijnen. Verdeeld in metaforische ruimtes in een nieuw huis verkent Van Densen wat je wel of niet mee moet nemen.
“Er lopen tig dichters rond in Nederland en Vlaanderen die al blij zouden zijn met de kruimels die van van Densens tafel vallen.” – Anton Voloshin
