Dat het de langste dag van het jaar is, dat voelen we niet, want alcohol. En luide gesprekken en bruinhouten muren. Het bier wordt nauwkeurig getapt en klotst vervolgens bij elke proost. Decorum, dat heeft mijn land nooit onder de knie gekregen.
En ineens staat het café vol met kerstmensen. Jonge kerstmannen, die ironisch over hun hipsterbaard een witte wattenbaard hebben hangen. Vrouwen, die een rood nauwsluitend roodwit kerstkostuum dragen waar hun kont goed in uitkomt, en een koddig kerstmutsje dat pront andere prontigheid belooft.
Ze hebben buiten de kettingdrinkende muzikanten aan de bar gerekend. Één van hen begint. Hij brult luid naar een van de kerstmensen, die eigenlijk echt maar op een leuke avond uit zijn: “Halloooo !” En hij herhaalt: “Hallooooo ! Hallooooooo ! Hallooo !” Al snel vallen andere muzikanten hem bij en allemaal brullen ze hetzelfde woord. Het wordt een chorus van brute, bijna vijandige welkomstwoorden.
De kerstmensen kijken geïntimideerd. Dit ontvangst is anders dan bij de andere cafés. Een jongen die normaal met ze mee zou feesten, in een kek kostuum met kerstboomprints erop, brult ook lustig mee. Het hele café jouwt al hallooooooënd de kerstmensen eruit. Natuurlijk zouden we graag op kosten van de strakgegelde kerstjongentjes willen drinken. En natuurlijk willen we de wulpse konten van de kerstmeisjes grijpen. Maar dit is een bruin café verdomme, en bruin en rood vloekt.
De kerstmensen vluchten de straat over, een disco in. Daar horen we een enthousiast verwelkomende massale kreet. De barman ritst demonstratief het gordijn dicht. We zijn weer onder elkaar, in al onze brute gevoeligheid. Één van de halloooo-roepers laat een harde scheet.
