Kortjakje

Ik heb echt geen idéé wie Kortjakje was, maar zij moet wel de Bitch van het Dorp zijn geweest. Met haar altijd ziek zijn. En haar korte jas. En haar zilverwerk. Ik bedoel, voordat er een liedje de omloop en daarna cultuurgoed wordt, moet er een bepaalde mate van herkenbaarheid spelen. Iedereen wist wie Kortjakje was. Die éne trut, die zich aan alle maatschappelijke plicht onttrok door altijd ziek te zijn. Behalve zondag.

Zo gaan die dingen toch ? Eerst is er een kutwijf van jewelste dat echt alle dagen te ziek is om mee te doen met de rest van de maatschappij. “Nee, ik heb koppijn,” moet voor haar vanzelfsprekend zijn geweest. Was ze getrouwd, dan was haar man waarschijnlijk van wanhoop aan een touw beland. Maar het was breder dan dat. Want ze was te ziek voor álles, immers, ze was alle dagen ziek. Dus even met vriendinnen gaan zwemmen, vergeet het maar. Kortjakje kon niet hoor. Ziek.

En die naam ook. Waarschijnlijk heette ze gewoon Truus of Bertha, maar haar jas bepaalde haar naam. Schijnbaar liep ze altijd rond in een dusdanig opvallend korte jas dat iedereen er schande van zong. Want Kortjakje. Dat was meteen haar nieuwe naam. Zo gaan die dingen. Word bekend om één ding, en dat is je naam. Niemand luistert ooit meer naar nuance: jij bent verdomme Kortjakje. Trut, trek dan een langere jas aan. Met je ziek zijn.

En dan vervolgens maar ziektewet trekken. Want solidariteit en ziek en korte jas. Allemaal eigen schuld, natuurlijk. Dan vraag je ook om liedjes verzonnen door de jengelende buurtkinderen. Die volwassenen, ondanks hun fatsoen, overnemen. Je bent een fokking onfatsoenlijk geklede, altijd voor alles te ziek zijnde, hypocriete trut. Want zondag, blijkbaar elke zondag, pronk je met een boek vol zilverwerk.

Dat is ook weer zoiets. Een beetje boek vol zilverwerk is geen plakboek vol aluminimumfolie, nee, dat is een koffer met zilver bestek. Of erger, een zooi zilveren juwelen. En het hele dorp weet: daar ben je niet eerlijk aan gekomen. Anders zongen de kinderen niet over je. Kortjakje, je was een fokking hoer. Je neukte waarschijnlijk alle notabelen, onttrok je goedbetaald aan de maatschappelijke verplichtingen, maar liet je zondag, bekleed met blingbling, van je beste kant zien. En dan was je maandag weer ziek.

Het is een liedje om je te schamen voor je bijdrage aan de maatschappij, Kortjakje. Met je provocerende korte jas. En je Zilverwerk. Je weet donders goed wie je was. En wie je bent. En je kon niet stoppen dat je lied voorgoed doorgezongen werd. Generatie op generatie. Over de rijke uitvreters van onze maatschappij. Die, wanneer er een pronkgelegenheid was, even lekker duur gingen doen. En de hardwerkende mens maar werken. In de modder. En nooit mogelijkheid om ziek te zijn. Maar Kortjakje wel. Altijd. Behalve zondag. Zondag niet.

 Aan het laden ...