Terwijl ik sta te pissen, komt een jonge knaap binnen. Zo gaan die dingen. Ik had eerder die avond een gat in mijn geheugen, en hij blijkbaar ook: we vonden elkaar in vergeten avonden. Wij waren niet fout, want net aan de bar hadden we een man gehoord die zei dat niets vergeten zijn schuld was, want bier is een natuurproduct.
Dus we lachen wat bij het urinoir. Want niks valt ons aan te wrijven. Wij zijn vrij, want natuur. Buiten ons piscontact om is de wereld bezig met duistere zaken, maar wij, wij zijn puur. We hebben enkel onze piemels in onze handen. De wereld kan ons vanalles kwalijk nemen, maar niet wat we nu doen.
Ik was mijn handen. Een andere vriend loopt binnen. Hij grapt onmiddellijk dat ik mijn pies niet in mijn haar moet wrijven. Ik wil iets tegenwerpen. Maar mijn toiletgenoot is me voor, hij roept: “Het is een natuurproduct !”. De oningewijde lacht, ik lach, de dader lacht. Alles en iedereen zijn natuurproducten. Ik open de houten deur en denk, waar is de chemie. De rest van de avond blijkt puur natuur.
