Het laatste chocolaatje grinnikt. Nee, het lacht. Luidop. Comfortabel. Het weet dat het kan rusten. Zolang er andere chocolaatjes waren was er stress. Je wist nooit of je gepakt zou worden. Het doosje staat immers op een bureau, voor iedereen. Pak maar, het is om te vieren. De ene na de andere wordt achteloos gepakt. Maar nu is hij de laatste.
De eennalaatste, dat is al een lastigere. Mensen voelen zich iets ongemakkelijker. Je hebt een babbeltje samen, in de schijn van ontspanning. Je weet dat het een beetje langer gaat duren. Waar de rest huphapwegwas, mogen wij holaneeikhoefnietblijven. Twijfelende vingers, maar steeds net niet. Dus je leert elkaar een beetje beter kennen. Hoe het met de cacaobonen thuis is, en zo. Onderwijl hoop je dat áls er een gepakt wordt, hij het is, niet jij.
En eens die vingers dan beet hebben, slaat de opluchting toe. Je hebt gewonnen. Jij bent het laatste chocolaatje. Ooit, ja, ooit ga je er ook nog aan, afhankelijk van hoe smakelijk ze jou en je kameraden gemaakt hebben. Maar degene die jou pakt he, die ziet er nu al tegenop.
Want die pakt niet zomaar een chocolaatje. Die pakt het laatste chocolaatje. Die pakt de verantwoordelijkheid voor het lege doosje. En de wikkel, natuurlijk, maar die zat ook om de andere chocolaatjes. Nee, de persoon die jou pakt, verplicht zich eigenlijk om ook het doosje op te ruimen. Met lichte schaamte omdat ze het laatste chocolaatje hebben gepakt en niet aan een ander hebben gelaten. En dan nog het afval moeten opruimen ook. Mensen ruimen helemaal niet graag afval op. Zelfs geen chocoladedoosje.
Liever laten ze je liggen. En dus lacht het laatste chocolaatje lustig. Hij weet dat hij veilig ligt. Op de luiheid van mensen kun je altijd rekenen.
