Dat het een droom is, dat heb ik ook wel door, dat hoeft u me niet te vertellen. Ik zeg dit maar vast voor u verderleest. Want u bent zo verdomd bemoeizuchtig altijd. Beetje de conclusies voor me lopen te trekken. Ik ben hier potverdorie de schrijver. Een beetje respect, als u het nog kan opbrengen. Kan het even, ja ? Okee, mooi. Waar was ik ? Oh ja, ik was nog niet eens begonnen en ik ging er al vanuit dat u me wel zou onderbreken. Met uw ‘het was maar een droom’. Verdorie, zit ik me weer helemaal opnieuw op te winden. Stop daarmee ! Lees gewoon even verder zonder de hele tijd die onderbrekingen. Gedraag je eens – je bent hier wel op mijn site, ja. En inderdaad, ik ben inmiddels aan het tutoyeren. Komt door al die onbeschofte onderbrekingen. Dan gooi ik de beleefdheidsvormen ook overboord, hoor.
U had het helemaal niet zo bedoeld ? Oh, wel, ja. Dat had u wel eerder mogen bedenken. Want nee, in de echte wereld word ik niet omsingeld door mensen die in koor, monotoon, me een opvatting proberen op te dringen. Dat snap ik ook wel. Moét wel een droom zijn. Zo gaan we immers niet met elkaar om, in de werkelijkheid. Enkel in dromen. En die boodschap ook. “Genoeg aan hier,” dreunden ze op. “Genoeg aan hier.” Ik moest blijkbaar genoegen nemen met waar ik ben en waar, wanneer en hoe ik sta. Nou daar bedank ik voor. Op deze plek en in deze situatie ga ik gewoon kapot, dus die moet op een gegeven ogenblik beter. Dat snapt u zelf toch ook wel. Dus zo’n droom, dat is natuurlijk maar een nare boel. Die vergeet ik liever.
In plaats daarvan probeer ik weer vol goede hoop plannen te maken. Okee, zonder inkomen, zonder uitzicht op een verbeterde situatie, en in een land waar je in rapper en rapper tempo vanalles maar moet vinden. Liefst wat de rest vind. En anders ga je maar weg. Maar als je wil weggaan, ho ho, daar steken we even een stokje voor. Dat bedoelden we natuurlijk niet zo. Hier blijven jij. En stop met dat dromen. Neem nu gewoon eens troost uit hoe goed je het hebt. Genoeg aan hier.
