Ik lig in stukken op de tafel. Ik kon niet slapen dus trok ik mezelf in puzzelstukjes om te zien of ik er lijn in kon aanbrengen. Nu staar ik naar de onoverzichtelijke wanorde. Want zelfs áls ik er lijn in krijg is het een puinhoop allemaal. Wiens idee was dit ook alweer ? Oh ja, uiteraard het mijne. Alle onzalige plannen in mijn leven waren de mijne geloof ik. Behalve school, daar had ik niks over in te brengen.
Er ontbreken stukken. Misschien zijn die onder een kast gevallen, dat kan. Vind ik ze nog. Misschien zijn ze niet in stukken gegoten. Is deze puzzel sowieso incompleet. Ja, natuurlijk sowieso. Denk je echt dat alle puzzelstukjes er zijn ? Zo werken deze puzzels niet. Het zijn geen puzzels die je kunt oplossen.
Eigenlijk is het vooral de bedoeling de stukjes even vast te houden. En leg ze dan maar ergens. Maar dan kijk ik met haar blik. En zij ziet het geheel niet. Alleen maar puzzelstukjes. Dat is niet super erg, ze puzzelt graag. Maar zij wil iets oplossen. Terwijl. Hoe meer ik naar de stukken kijk, hoe meer ze het punt leken te zijn. De puzzel moet juist in stukken. Als geheel zit het vol breuklijnen maar in stukjes is het voor mij juist te overzien.
En toch. Toch wil ik er nog één keer een zo mooi mogelijke puzzel mee proberen te leggen. Het voelt fijn dat zij het gaat zien. Ze stoort zich niet zo aan die breuklijnen. En zelfs als het niet past, vindt ze de stukjes geloof ik ook nog mooi. Op mijn ellebogen leunend begin ik er dus maar aan. De laatste keer mezelf puzzelen.
