Dit is de ingang. Hier moet je het verhaal binnen. Daar heb ik speciaal die eerste openingszinnen voor ingericht, zodat je daar start met lezen. Die mogen kort en pakkend zijn, daarna trek ik de boel soms wat meer uiteen, het geeft niet, jij bent dan toch al aan het lezen en zo wordt de tekst wat dynamischer. Ik moffel hier vaak de weemoedige bui weg die me tot schrijven heeft aangezet, verstopt onder dikke lagen smeerbare spot. Lekker overdrijven, nog een laag. Mjam, mjam, mjam, zoete koek.
Maar verhalen van één alinea, dat kan niet he, dus dan druk je twee keer op enter en herpak je het in een nét andere toon zodat het starten van een nieuwe paragraaf passend lijkt. Daar kun je een kleine twist in moffelen, of een beschouwend register opentrekken, eigenlijk is deze alinea vaak pas het begin van het verhaal. Of van het verhaal dat afleiding biedt van wat ik wou zeggen in de eerste alinea. Ik ben eigenlijk al klaar maar moving on, nothing to see there, vooral niet terugkeren en iets in de eerste alinea lezen alsjeblieft. Laten we het luchtig houden.
Een derde alinea is een must ! Daar kan ik misschien het nog absurde wat vergroten en langzaam naar een slot toebouwen, of komt er nog een vierde alinea misschien, ik weet het hier vaak nog niet. Maar net als bij de bakker moet de ingang aantrekkelijk zijn, dan schuifel je wat door de rest heen tot je ongeveer hebt wat je zocht, en uiteindelijk is er een tweede deur waar het woord uitgang op staat. Dat is in dezelfde letters als bij de ingang, maar op een of andere manier zijn ze lelijker. Hier scheiden onze wegen. Het zit erop, hier moet je de realiteit weer in, ik trek er mijn handen van af. Er klinkt een routineus belletje en voor je het weet sta je in de grauwe regen, smoglucht en vraag je je af wat je nu ook alweer moest gaan doen.
Binnen blijft tussen in- en uitgang alles voorgoed hetzelfde, alleen jij bent er nu niet meer. Tot ziens.
