Borstel

Of anderen ze ook hebben, durf ik niet te zeggen. Ik heb ze, zoveel weet ik. De ochtenden dat ik mijn borstel zoek en niet zie. Hij moet liggen waar hij ligt. Maar er ligt chaos in de weg. De chaos kalmeert me op andere ochtenden, maar vandaag ligt ze er vervelend bij. Het zal er veel mee te maken hebben dat ik de borstel nodig heb. Ik moet me presentabel maken. Daar is de borstel op dit moment zo ongeveer onmisbaar bij. Mijn haar besluit namelijk net deze ochtend met een ‘creatieve’ uitstraling te starten. Met andere woorden: het is een chaos op mijn kop, in alle windrichtingen. En aangezien ik al pakweg een jaar geen kapper meer bezocht heb, is het bereik van de chaos groot. Dit zou niet erg zijn als ik nu een dichtvoordracht had. Lekker gek. Maar ik moet mijn Serieuze Arbeidsmarkt Talenten etaleren teneinde mijn schrijnend gebrek aan cashflow in zijn galop te storen. Ik eet ook komende maand nog graag wat brood.

Wel was het verrukkelijk om me een paar weken volledig op mijn schrijven en mijn boeken te storten. Maar nu moet er gepresenteerd worden, en dus geborsteld. De borstel is nergens te zien. Ik zet het even van me af. In mijn huis liggen, her en der, drie borstels. Vier, als ik bereid ben die van de kat te gebruiken. Een noodoplossing. Borstel één, mijn favoriet, heeft zich verstopt. C’est ça. Pal naast de plek waar die zou moeten liggen, ligt borstel twee. Zie je wel. Kalm blijven. Je bent, in al je chaos, op alles voorbereid. Het helpt ook niet dat ik me al maanden, en dan bedoel ik een fors aantal maanden, niet heb hoeven presenteren. Ik heb overleefd, min of meer, en ingeteerd, en heel veel dobbers in de vijvers gegooid. Eindelijk beet. Althans, er is aan de dobber getrokken. Ik poets mijn tanden en schrik bij het spugen. Zoveel koffie. Ik was vroeg op. Enorm slaperig. Ik wil niet terugtellen hoeveel koffie ik al gedronken heb deze vroege ochtend.

Overhemd. Dát jasje. Nee, toch dát. Kijken. Toch de eerste maar. Schoenen. Niet die. Die wel. Ik pak ze uit de kast en steek mijn voet erin. Duizenden prikkende naaldjes. Mijn borstel blijkt in mijn schoen te zitten. Even verdenk ik de kat van deze idiote actie. En dan weet ik het weer. Ik besloot gisteren dat ik niet mocht vergeten mijn haar te borstelen voor vertrek. Logischerwijs zou ik bij deze schoenen aankomen, vroeg of laat, en daar was mijn borstel. Ik grinnik. Ik kan niet verliezen met zo’n voorbereiding. Natuurlijk kan ik altijd verliezen, maar aan mij zal het niet liggen. Ik ben weer presentabel. Teder kus ik de chaos op mijn bureau. Zij zal op mij wachten. Vanavond stort ik me terug in de eigen waanzin. Bij het verlaten van het huis besef ik me plots dat ik mijn haar nog niet geborsteld heb.

 Aan het laden ...