Stom van me


Verhaal door René van DensenVrolijk lachend werpt ze. Telkens weer een stukje. Ze pulkt het af van haar broodje en gooit het. Naar de gulzig schrokkende duif naast hun tafeltje. De vrouw wordt blij van de schranzende vogel. Ze pulkt nog wat. De duif gooit met zijn snavel het brood in de lucht, in een poging het te scheuren. Het stuitert naast zijn voeten en onmiddellijk slaat de snavel weer toe. Het is een geoefende stadsduif. De vrouw kan nog net het kirren laten, maar ze oogt alsof ze zou willen kirren. Er komt nog een duif toegelopen op het voedselstrooien. Dat spoort de vrouw alleen maar aan tot nog meer broodgooien.

Haar man kijkt zwijgend toe. Hij kauwt op zijn broodje. Met een onverstoorbare gelaatsuitdrukking. Hier zit een man. Geen zin en tijd om vrolijk met kostbaar eten te strooien. Hij eet. Als een echte vent. Niks voor de vogels. Elke hap zal hij zelf doorslikken. Het is verdorie geen speelgoed. Kindjes in Afrika. Hij kauwt strak. Ik weet niet of het broodje smaakt. Aan zijn gezicht is geen plezier af te lezen. En de kruimelstrooiende vrouw is ook geen goede referentie. Misschien is het brood heel erg vies. Zo’n stadsduif is ook geen kritische consument. Die schranzen alles. De vrouw gooit, de duiven pikken en de man kauwt.

Ik kijk toe en wou dat er een verhaal in zat. Net dan komt er een man aan. Hij heeft een briefje in zijn hand. Daar staat enkel op ‘KFC’ en daaronder ‘Markt’. Ik wijs hem de weg naar de markt. Terwijl hij wegloopt, besef ik me dat ik niet gevraagd heb wat er voor belangrijks aan de KFC was, dat hij er zo dringend heen moet. Stom van me. Daar zat dus wel een verhaal in. In plaats daarvan sta ik hier. Met enkel een man, een vrouw, en twee duiven.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *