Ik ben een schroefje. Met vuur en kracht ben ik in deze vorm geperst. Ik heb een nuttige schroefdraad. Een tijdje dien ik een doel. Onvermijdelijk slijt ik eens. En dan moet er een ander schroefje komen. Mijn nut zit er dan op. Het is nog niet zover, maar die tijd komt. Ik kan breken. Mijn kop kan gaardraaien. Ik kan losslijten. Mijn schroefdraad, hoewel sterk, is niet onverwoestbaar. Ik zit nu nog krachtig op mijn plaats en dien mijn doel. Maar niets duurt voorgoed. Ik heb het al gezien bij andere schroeven in mijn buurt.
Wat gebeurt er met de gebroken schroeven ? Waar gaan de nuttelozen heen ? Ik weet het niet. In feite heeft het op dit moment geen zin voor mij om dat wel te weten. Het heeft geen invloed op mijn taak en functie. En waarschijnlijk is het iets waar ik me niet op kan voorbereiden. Ik ben een schroef, ik schroef. Wanneer ik geen schroef meer ben, ben ik iets anders. Of er dan nog een ander nut voor me in het verschiet ligt, dat weet ik niet. Ik kan er niet nu al voor omgeschoold worden. Ik dien nu dit doel. Je kunt jezelf niet half breken. Toch knaagt de vraag. Waar gaan ze heen, de nietmeerschroeven ?
Misschien worden ze opgelapt. Of gesmolten en weer tot een nieuwe schroef gegoten. Of een spijker. Of een scharnier. Een deurklink. Ik weet niet of ik in deze reïncarnaties geloof. Het is zo moeilijk in te beelden. Ik ben nu gewoon deze schroef. Déze, die ik ben. Er is wat ik ben, en er is wat ik niet ben. Wat ik niet ben, is buiten me. Ook wat ik nog kan worden, of ben geweest, is buiten me. Heel de dag schroef ik. Maar je blijft toch het gevoel houden, dat er meer in het leven is dan simpelweg een schroefje zijn. Of is dit echt alles ?
