Oh god, dacht hij, zijn hoofd klampend. Waarom heb ik deze job genomen ? De mail met notes staart hem aan en hij wil het script niet meer herzien. Hij kan weigeren, dan neemt een andere woordenhoer zijn taak wel. En staat hij in een rijtje namen written by. Weg eerste grote credit. Nee, hij moet wel.
Het ergste is dat die film al half af is. Rewrites, reshoots alles moet re. Bijna alles is al hergekauwd van zijn oorspronkelijke verhaal. Dat verhaal, dat zo puur was, met de juiste symboliek, de persoonlijke diepte, de driedimensionale personages. Maar volgens de excelsheets willen de mensen dat niet zien. Planeten, explosies, veel piewpiew. Pas dat allemaal even in je meeslepende, doorvoelde liefdesverhaal.
Hij pakt het oorspronkelijke script er nog even bij. De oerversie. Al is het maar om zichzelf wat op te beuren. Al lezende voélt hij het schrijfplezier, de puurheid. Natuurlijk konden er dingen verbeterd worden en is bijvoorbeeld hier dat rennen over het planeetoppervlak maar een dun vermomde herinnering van hoe zij en hij renden over de kasseien in de avond, onder de lantaarnverlichting, die magische avond die zelfs de vervelendste mensen iconisch maakte.
Zij. Zij zit nog in deze woorden. Dat is het. In de versie die hij nu weer op de schop moet nemen zit ze allang niet meer. Nu zit de studio in de woorden. Hij ziet in elke slechte dialoogzin hun bemoeienis. En zij, de ster, waar zo’n moeizame contractonderhandelingen aan voorafgingen, zij zit erin nu. Niet zij, waar het over ging, maar zij, waar ze het voor ombuigen. Zij en de toeschouwers in de zaal. Volgens de excelsheets.
Hij leest hoe ze naar elkaar graviteren, hoe ze elkaar eerlijk vertellen wie ze zijn maar allebei denken dat de ander een grapje maakt. Zijn hart gloeit weer als hij denkt aan haar ogen wanneer ze lacht. En die lippen, mijn god, die lippen. De lippen van de ster zijn er niets bij. Mocht ze willen. Hij mompelt een flauw grapje over sci-fi met sterallures. Galmend door zijn herinnering hoort hij het haar uitproesten. Ze vond al zijn grapjes leuk. Ze vond hem leuk.
Boos wist hij de e-mail met de aantekeningen. Hij kopieert het oorspronkelijke script, dat zo mooi eindigt met hun verdwijning, samen, waar niemand ze meer kan scheiden, over de huidige versie heen en stuurt die door. Dan ijsbeert hij door de trailer die hij moet delen met de hoofdcameraman. Eigenlijk kan het hem niet meer schelen. Dan verliest hij alles maar. Het verhaal moet zó, ze moeten ophouden met eraan te klooien.
Er komt een reply binnen. Hij zou die kunnen lezen zodat we in een eindzin te weten komen wat ze ervan vonden. In plaats daarvan besluit hij haar te bellen. Je raadt nooit waar ik vandaan bel, zoiets.
