Toen ik nog een kleine René was zaten er zakken vol zakken in de bergkast in de gang. Er zaten steeds meer zakken in de zakken. Als kind dacht ik dat ze baby’tjes maakten. Ik maakte me ongerust of ze wel genoeg aten, want op school had de leraar gezegd dat dieren die baby’s maken, veel energie verbruiken. Ik smokkelde pinda’s en borrelnootjes naar de bergkast en gaf ze aan de zakken.
Overal op de tafels tijdens familiefeesten lagen sigarettenpakjes. Iedereen rookte, en overal. In mijn herinnering waren er ook veel meer familiefeestjes dan nu. Ik zal het wel weer verkeerd onthouden hebben, ik onthou alles verkeerd. Maar het leek elke dag wel een feest vol rookwalmen.
Mijn longen waren toen nog heel slecht. Ik heb eens van pure frustratie de sigaretten van mijn ouders in de wc gegooid. Daar herinneren ze mij graag nog aan. Of herinnerden ze me graag aan toen ik zelf nog rookte. Nu ik alweer een paar jaar gestopt ben, brengen ze het eigenlijk niet meer ter sprake. Het is nu echt verleden. Maar we zijn ontspoord en waren nog op een walmfeest. Even terug.
De kinderen rennen door de walmen, gillend en tikkertje spelend. De volwassenen praten, drinken, lachen. De drukte van de kinderen is soms wat teveel en dan moeten de kinderen maar buiten spelen. Buiten hangen dikke walmen van de auto’s die passeren. Over een paar jaar heeft iedereen de mond vol van de uitvinding van de catalysator die ineens verplicht is.
Mijn moeder fladdert in het walmfeest rond en zorgt dat niemand iets tekort kan komen. Als iemand weg wil gaan, haast ze zich om restjes mee te geven, ook al protesteren de mensen dat ze zelf ook eten thuis hebben, het moet mee. Verbaasd roept ze vanuit de gang waarom er pinda’s in haar plastic zakken zitten.
