“Oh my god, ze hebben écht niks in de gaten,” giert ze het uit terwijl ze de laptop uit mijn handen grist. Ze ruikt naar cava terwijl ze lacht. Even vraag ik me af of de buren al slapen, maar rebels gooit ze haar voeten over mijn schoot en begint te tikken. Nee wacht. Ze had aangebeld, ik had opengedaan. Daar begon het verhaal eigenlijk he ?
Ik had nog gezegd dat ik ergens heen moest, maar ze was langs me naar de woonkamer gewringd, was daar aan het dansen en trok drank uit mijn koelkast. Ze was dronken, althans, ik was vroeger erger, ongetwijfeld. Schaapachtig ging ik op een van de gele poefen zitten maar ze klopte op de bank waar ze languit op geploft was. Ik moest erbij komen zitten, vond ze, ze bijt toch niet hallo. En ik moest een muzieknummer van haar opzetten, haar lievelings. Met een zucht pakte ik de afstandbediening en verjoeg de stilte.
“Geweldig is dit,” lacht ze. “Ik krijg nog complimenten ook over die ene zin over wat woorden willen.” Ik lees haar laatste stuk, dat reageert op het mijne. Geen van onze lezers heeft door dat we naar elkaar verwijzen in onze teksten en zo al weken pingpong spelen. Het was haar idee. Tussendoor zingt ze luid het nummer mee, een beetje vals maar met veel hart. En middenin de lyrics is ze weer lyrisch over hoe niemand het ziet. Stiekem vind ik het zelf ook allemaal erg leuk hoor, daar niet van. Daar moet ik dan wel eerlijk over zijn.
Nu zit ze dit verhaal te tikken, ik mag het zelf niet eens meer schrijven. Ik ga niet ver genoeg, vindt ze. Al mijn woorden legt ze zelf in mijn mond. Ik wou eigenlijk een wandeling gaan doen, maar ik moet haar nog een bier brengen van de koelkast terwijl ze een zin met veel terzijdes tikt, haar benen lichtjes optilt wanneer ik terugkeer, en haar voeten op mijn schoot plant, zonder mij één blik toe te werpen. Ik staar wat naar de achterkant van mijn laptop terwijl haar nagels over mijn toetsen gaan.
Ik ben benieuwd hoe ver we zullen gaan voor iemand het merkt. Haar voeten voelen warm. Ze roept dat ik het nummer nog een keer moet afspelen.
