Ik staar wat naar het eerste vel, dat losgekomen is van zijn eigen dubbelvel. Ik weet nu al hoe dit gaat klinken als ik zometeen papier afrol om te vegen: naar. Incompleet. Het gaat zo’n gek papier-protestgeluid geven van, hela, hier klopt iets niet.
Soms heb je een rol die, meteen vanaf het begin, je hart steelt. Misschien dat het initiële lospulken wat lastig gaat, en de eerste keer rond een tikje stroef, maar daarna rolt het papier als een droom. Rolrolrol, ook de vorm van de koker in het midden is perfect, er is bijna geen frictie met de muur die het houdertje doet rammelen of het beschermklepje aan het klepperen brengt. Bij sommige rollen stuitert dat ding echt bij elke toer omhoog, verschrikkelijk irritant eigenlijk. Als je tenminste in de bui bent om erdoor geïrriteerd te raken. Bij hitte bevoorbeeld, of als het alweer twee jaar geleden is dat je kat is overleden.
Deze rol begint niet goed, én dat irriteert me. Dat is een dubbele misser. Ik overweeg even om de rol te verwisselen, ik heb rollen genoeg. Is ook niet leuk als er bezoek langskomt en je velletjes rollen niet synchroon af. Afrollen met zo’n schurend, bijna scheurend geluid, ik zou er mijn gastheer op beoordelen vrees ik. Koop dan goéd wc-papier, zo duur is dat niet. Minste dat je je gasten kunt voorzetten, toch. Maar dan, na een paar rotaties, herpakt hij zich. Hij loopt soepel, het geluid is weg, de velletjes lijken elkaar teruggevonden. Ik staar naar de rol en schaam me een beetje dat ik weer per se een mening erover moest hebben. Sorry, rol.
Het zal allemaal wel weer een metafoor ergens voor zijn, denk ik terwijl ik doorspoel en mijn kat mis.
