Sommige mensen hebben zo’n lelijke baby dat je beter zwijgt. Een oude man met baard en ponystaart op de bus kijkt alsof hij in de jaren zeventig op een citroen zoog toen de klok middernacht sloeg. De Overbierman ziet ze allemaal niet. Die zit gewoon een beetje naar buiiten te staren, pal zijn gedachten in.
De Overbierman is in transitie. Hij staat op het punt om een Groot Ding te doen. Hij heeft een kinderboek geschreven en dat staat op het punt te verschijnen. Ondanks dat de Overbierman daarna waarschijnlijk weer gewoon terugschakelt naar de dingen die de Overbierman doet, en vooral ook niét doet, gaat er iets volledig veranderd zijn. De Overbierman heeft dan namelijk iets met zijn leven gedaan dat veel mensen niet hebben gedaan, en er is een Overbierman vóór dat ding en ná dat ding. En die van ná dat ding kan nooit meer terug naar vóór dat ding.
En daarom trekt hij de laatste tijd zoveel op met mij. Want hij weet dat ik zo’n kantelpunt mateloos fascinerend vind. En dat ga documenteren. Ik schrijf immers allerlei verhalen over de Overbierman de laatste tijd, dus dit gaat ook gedocumenteerd worden. En volgens mij wil hij er controle over houden. Wat ik over hem schrijf. Nu. Ineens. Nu meneer een kinderboekschrijver aan het worden is.
En dus gaat hij opeens mee naar vanalles. Naar rommelmarkten, op zoek naar badeendjes. Naar een buurtfeestje waar ik lach om een performer die zo slecht is dat hij weer cult wordt. Laatst zat hij naast me bij een fluitconcert ter ere van een kunstexpositie. Terwijl hij gewoon had kunnen bierdrinken op café en af en toe op het terras had kunnen roken, zat hij te luisteren hoe vijf bejaarden super plechtig op blokfluiten muziek aan het verkrachten waren.
Het oude, tengerste vrouwtje heeft haar dunne vingers geklemd om een gigantische reuzenblokfluit die me ongemakkelijk in de lach doet schieten. Komt omdat ik veel te veel porno heb gekeken in mijn leven. Ik buig me naar de Overbierman en fluister waarom ik het hilarisch vind. Hij kijkt me verstoord aan, kijkt naar het valse gefluit, en staat plots op. Hij wandelt met zijn nozemwalk het terras op en gaat daar met de rug naar het schouwspel toe zitten roken. Blijkbaar zijn er grenzen. Hij laat het los. Tot na zijn Groot Ding. Dan zie ik hem vast wel weer terug.
