Sommige mensen hebben zo’n lelijke baby dat je beter zwijgt. Een oude man met baard en ponystaart op de bus kijkt alsof hij in de jaren zeventig op een citroen zoog toen de klok middernacht sloeg. De Overbierman ziet ze allemaal niet. Die zit gewoon een beetje naar buiiten te staren, pal zijn gedachten in.
Lees meer
De Overbierman en ik staren stil wat vanaf het terras. Eigenlijk willen we binnenzitten. Maar binnenzittend kwam er een beuzak aan onze tafel bijbinnenzitten en toen gingen we buitenzitten. Er rijdt plots een bus voorbij. Ik kijk verbaasd, want die is wel erg vroeg dit jaar. Plots zien we een tweede erachteraan rijden, en daar slaat een derde af. In paniek wordt de Bussenbestrijding gebeld, want het lijkt er sterk op dat er hier een nest in de buurt zit.
Lees meer
Misschien wou iedereen vannacht de planeten op een rijtje zien. Of misschien was er gisteravond iets heel gezelligs tot heel erg laat. Ik heb ze vanuit bed niet gehoord. Deze ochtend is er geen volk in mijn straat. Het is stil zoals het mag. Bij het passeren glipt de kitten van een van mijn buren voor het raam. Ik speel van buiten wat met hem, hij is piepjong en geeft het raam kopjes. Mijn kat zou er iets van vinden als ze er nog was. Lees meer
De jonge bevriende schrijver staat naast me in de Kringwinkel en bevestigt dat ze geel zijn. “Okergeel, ja. Ga je ze meenemen ?” We staren naar een poef, met daarop een extra kussen, en ernaast nog zo een. Ik vroeg wegens twijfel of ze geel waren. Ik wil zoveel mogelijk geel in mijn huis. Het is een zonnige kleur en ik hoop dat mijn gemoed ervan opklaart. Het valt niet mee om gele dingen te vinden. Wat het erger maakt is dat ik kleurenblind ben. Ik heb al veel gele dingen teruggebracht die groen bleken. Dus vroeg ik het de bevriende jonge schrijver die niet kleurenblind is. Je bent nooit te oud om om hulp te vragen.
Lees meer
“Nee ik ga vandaag niets meer doen, dat heb ik vanochtend om vijf uur besloten,” stelt de overbierman terwijl we over straat slenteren. Dat slenteren klinkt misschien als een activiteit, maar de overbierman strompelt zo zigzaggend dat dit geen doen meer mag heten. Bij doen stel ik me tenminste een minimumhoeveelheid vaardigheid voor, en zijn voortgang lijkt meer op een herhaaldelijk niet voorovervallen. Hij valtniet huiswaarts. In feite is het naar het café gaan het enige die dag dat je hem als doen kunt aanwrijven, en zelfs daar zat een mordicum meeslepen mijnerzijds bij.
Lees meer
Het meisje achter de toog kijkt mij geschrokken aan als ik nog een bestelling wenk.
“Amai, nog een koffie ? Dat is echt niet gezond hoor,” meent ze doodserieus, zwaarbezorgd, terwijl ze mijn tafelgenoot zonder enige schroom zijn zevende pint voorschotelt. Het is tien over half negen, het café is veertig minuten open. Mijn overbierman grinnikt stilletjes, ook hij ziet de ironie in. Ik luchtproost mijn koffie, hij luchtproost zijn bier.
Lees meer
Ik ben weer eens mijn CV aan het rondsturen. Een oplijsting van plekken waar mensen me aan het werk hebben gehouden en op basis waarvan men zou kunnen verwachten dat ik dingen kan. Niet dat dat zo is. Al sinds mijn vroege schooljaren kan ik niks, weet ik niks en wil ik niks. Maar voor het soort werk waar men mij voor betaalt, hoef je niks te kunnen, en je hebt ook niet veel te willen. Daarom hang ik een naamplaatje onder mijn deurbel: René van Densen, Ondeskundigoloog. Zodat niemand die aan mijn deur belt, de verkeerde verwachtingen kan koesteren. Wat zegt u ? Kan ik niet, geen verstand van.
Lees meer