Ik ging hier eigenlijk beginnen met iets dat heel mijn normale aanpak van openingszinnen deconstrueerde, maar toen bedacht ik me dat ik zoiets al vaker had gedaan. Ik zei het zelfs hardop tegen mezelf: mezelf, ik bedenk me dat ik zoiets al vaker heb gedaan. Oh ja, zei mezelf, ja, zei ik tegen mezelf. Ik zocht zelfs enkele voorbeelden in mijn website-archief op en liet die aan mezelf zien. Oh ja, zei mezelf, nu zie ik het ook. Het is bijna een trucje, zei mezelf, en trok mijn neus op. Ik knikte.
Om even mijn zinnen te verzetten wat ik dan in plaats daarvan zou gaan schrijven, typte ik in een bericht aan iemand een superlang melig bedoeld antwoord op iets dat ze zei. Maar het werd zo lang dat ik het eigenlijk alweer niet meer grappig vond. Het ging maar door en door en de lol was eraf. Ik stuurde dat haar ook: Ik was een superlang melig bedoeld antwoord aan het typen maar het was zo lang dat het al niet grappig meer was. Ze stuurde hahaha terug, dus die was alsnog in de pocket. Ook mezelf vond die wel een goeie.
Maar wat nu, vroeg mezelf, mij schuin aankijkend. Want normaal schrijf je ook een derde alinea, en die moet dan eigenlijk weer een beetje op de andere twee slaan. En als ik dat nu eens niet doe, mezelf, vroeg ik retorisch en een beetje stelliger dan ik gewoon was van mezelf. Niet van mezelf, maar van mijzelf, bedoel ik. Ik meende het ook. Ik vertikte het zelfs om een derde alinea te schrijven. Zelfs niet eerst een heel lang rammelend verhaal of een eindeloos ratelende zin schrijven en daarna alles weer in één keer schrappen. Ik ging het gewoon niet doen. Vandaag niet, mezelf, zei ik. Vandaag schrijf ik geen derde alinea. Tevreden zette ik een pot thee en dacht nog veel meer na over hoe ik eigenlijk dingen niet doe. Dat is nog veel interessanter eigenlijk dan hoe ik dingen wél doe. Misschien dat ik er eens iets over ga schrijven, slurpte ik in mijn thee. Het klonk echter meer als blbblblbllblblblblblblbl. Maar je begreep me vast wel.
