Elk gevecht
is een dag, het mag
een nederlaag kosten
De strijd
is bereid, het smaakt
naar minder van meer
Elk woord
commandeert, soms verkeert
er een ander
Misverstaat
elk gevecht, de strijd,
elk woord, een eik
groeit stil en slaat gade
Lees meer
Als het nu nog was om een openstaande drankrekening, maar het ging om zoiets stoms als mijn internetverbinding. Dat nekte me. Nu zit ik hier en men zegt te zwijgen. Had ik maar meer cijfers van de ene inlog naar de andere kunnen verschuiven. Dan waren mijn woorden gewoon vanouds de mijne gebleven. Nu kan het niet anders meer. Of de mensen rijzen tegen me op. Ik moet alles veilen.
Een voor een lopen mensen met beter gevulde portemonnees binnen en bekijken mijn letters, betasten mijn leestekens, strelen mijn woorden. Laagje stof hier en daar dat kritisch bestudeerd wordt en dan weggeblazen. Ik weet het beschaamd. Sommige woorden zijn wat oud en minder gebezigd. Stil kuch ik het stof mee weg.
Lees meer
Bruut en fluks
kwikt de koudte
tot het talg
Wanneer je het
gelijk begrijpt,
– het gelijk
dat ze
toch wéér hebben –
Bruut en fluks,
daar zit de crux
Lees meer
Toen het internet een highway was
een van cyber bovendien
Stond er ook heus wel wat nonsens op
en was lelijk om te zien
Je surft, klik klik
Je surft, klik klik
Maar het internet was clean
We wisten best wat Fake News was
En telden al voor tien
Lees meer
Op een gemiddelde werkdag, en ze zijn vrijwel nooit gemiddeld, komen veel collega’s met vragen naar me toe over hoe ze hun werk moeten doen. Ik vertel ze dan hoe ze hun werk moeten doen. Al het uitleggen hoe mensen hun werk moeten doen kost me makkelijk driekwart van mijn eigen werkdag.
Lees meer
Auw. De tijd
kerft een diepe ronde wonde
in mijn onbestaan,
vernietigt mijn nietigheid.
Draadt de dagen ongevraagd
aaneen, met brute bajonetsteken.
Wondvocht waait
uit mijn ogenhoek.
Dagen worden dagen, vervaagd,
worden verdaagde weken.
Toekijkend, kraait
een scherpogige roek.
Met poreus krijt
kerf ik elke verbaasde stonde
er achteraan,
noem het gezelligheid.
Lees meer
Graten in het wier
En botten in het gras
Lijkenpikken wat allang,
niet breed, verloren was
Zijn adult moviestars odolen, vraag ik
En weer had ik het beter de wind verzocht
Maar je lacht vergevingsgezind,
verzacht
Enfin Terrible
die ik ben en was en blijf
Maar we bladeren onze boom vol
met zo min mogelijk aan’t lijf.
Rene van Densen