Stilletjes vraag ik me af hoe het is om op iemand acht te slaan. Geen acht, dat kennen we nu wel. Het antwoord dient zich aan als de vrouw naast mij hard gaat lachen en roepen door de speech van iemand heen. Iedereen slaat plots acht. Gefascineerd kijk ik toe. Dus zo ziet dat eruit.
Schichtige ogen, vuurschietende ogen, schampere ogen. In alle richtingen priemen ze. Lang geleden zou ik me zoiets heel erg hebben aangetrokken. Nu vind ik het wel stoer van de vrouw, dat ze zich gedraagt zoals ze is. De speech is ook saai, en lang. En we zitten allemaal veel te plechtig te luisteren. De feestjes die ik normaal bezoek, zijn een stuk Breugeliaanser.
Even verbaas ik me waarom ik zelf niet sta te brullen. Maar de vrouw verricht onzer beider taak met verve. Stilletjes geniet ik. Ik heb verlof. En niemand slaat acht op mij. Ook wel een keer lekker.
