Ze kijkt strak vooruit. Als ze al merkt dat ik een blik op haar werp, dan verbergt ze het goed. Alle passagiers zijn iets aan het doen. Praten. Krant lezen. Slapen. Prikken op een plastic schermpje. Zij niet. Ze kijkt enkel strak vooruit. Op iets anders kun je haar niet betrappen.
Mooie ogen, dat alvast zeker. Te zacht blauw voor die harde strakke blik. Ze heeft duidelijk een doel. En daar horen wij, de andere passagiers, allemaal niet bij. Haar haar bewaakt ook het midden tussen zacht en ambitieus. Haar mond, echter, is gewoon strak. Strak vooruit. Misschien zal ze ontdooien wanneer ze er is. Of misschien begint het dan allemaal pas.
Zelf hou ik er niet van om genegeerd te worden. Niet dat ik de volle aandacht nodig heb, maar een minieme erkenning dat ik er ook ben als mens hoort er wel bij. Mensen die dwars door me heen kijken of achteloos doorlopen of -rijden alsof ik niet besta, dat werkt op mijn zenuwen. Dat doe ik bij hen ook niet. Ik zie ze wel, de mensen. Ook u. Ik had u allang gezien. Had u dat meisje met de strakke blik al gezien eigenlijk ? Man, wat een aanstellerij. Ik durf te wedden dat ze stinkt in bed.
