De wieltjes neigen telkens naar links en ik moet flink bijsturen om hem recht te houden. Mijn huisgenoot trekt aan de voorkant van het karretje. Onze handen zijn smerig, want in deze lading grofvuil zitten ook planken van constructies die ik in onze tuin heb gebouwd. Als ik iets in onze tuin bouwde, dan was het doorgaans voor mijn kat. Het hokje waar deze half rottende planken vanaf komen, was geen uitzondering.
Stukje bij beetje rollen we ons leven in het huisje weg in dit winkelwagentje. We hebben een ander huisje gevonden. Ik heb er al wat van binnen gezien. Het is in prachtige staat. Je zou kunnen zeggen: een beetje luxe zelfs. Ik woon, zolang ik op mezelf woon, in krotten. Als mijn katten van iets geen krot maken, dan hebben de vorige bewoners het wel gedaan. Het gaat wennen zijn om in een nette slaapkamer te wonen en te schrijven. Misschien ga ik er ook nettere verhaaltjes van schrijven.
Dit alles overweeg ik terwijl mijn huisgenoot en ik de smerige planken van ons voorbije bestaan in het huidige huis in de container gooien. De container die niet van ons is. Vanuit het winkelwagentje dat niet van ons is. We gooien troep in andermans afvalbak, in het duister. Als boeven in de nacht. Met als buit: de zooi kwijt zijn.
