Sinds kort sta ik in een winkel. We verkopen reservestoelpoten. Enkel in volledige sets van 4. Vanwege onze speciale aanbieding doen we er ook een zitvlak en rugleuning bij.
Die speciale aanbieding loopt al sinds onze oprichting. Om het geheel makkelijker stapelbaar en vervoerbaar te maken, hebben we de stoelpoten en het rugvlak in het zitvlak gemonteerd. Zo staan deze sets in onze winkel. Een man loopt binnen en vraagt of wij een stoelenwinkel zijn. We lachen hem hard uit. Nee meneer, een stoelenwinkel zijn we zeker niet.
De man kijkt in het rond naar onze stoelpotensets met extra accessoires en wijst er verbaasd naar dat dat toch stoelen zijn. Ik probeer me klantvriendelijk op te stellen en zeg dat ik de verwarring begrijp, maar dat dit toch echt een reservestoelpotenwinkel is. Als de meneer reservestoelpoten zoekt, waar toevallig nu tijdelijk al vanaf het begin erbij gemonteerde extra’s zitten, zoals een achterwerkondersteunend zitplateau en een steunvlak voor onder andere ruggegraten, dan zit hij hier goed. Maar stoelen, die hebben we niet. Achter mijn rug hoor ik de collega’s gniffelen om hoe dom de vraag van de man is.
De man loopt naar mijn manager, die in een kantoortje zit. Wat de man en mijn manager niet weten is dat ik een extreem goed gehoor heb voor mijn leeftijd. Ik versta net in flarden dat de man vraagt of hij misschien niet alsnog een stoel kan kopen. Ik zie de manager naar hem kijken en over zijn kin wrijven. Dan stelt hij, stilletjes maar net hoorbaar voor, dat ze onderling wel iets kunnen arrangeren. Maar dat hij het niet aan andere mensen moet gaan vertellen. Dat vindt de man goed. Even later verlaat de man de winkel met een stoel, vernuftig vermomd als vier reservepoten, een zitvlak en een rugleuning. Iedereen blij.
