Ach, wie maakt u wat wijs. U leeft uw leven als een dartpijl. Met een forse zwaai bent u erin geslingerd, met een rotvaart raust u er doorheen, en ferm en krachtig komt uw pad ten einde op een relatief willekeurig punt op het bord. U heeft vast veel belangwekkends gedaan, verzameld, gezien of gevoeld onderweg. Maar in de grotere schaal van Alles was u vooral een worp van Niets.
Lees meer
Ooit zat er een groep wijze oude mannen aan een tafel in Prozacstad. Die zaten daar elke week zichzelf te beraden over de toestandindewereld en na een lang, vloeibaar beraad waren alle toestandindewereldproblemen voorgoed opgelost. Deze week echter was er slecht nieuws voor de toestandindewereldproblematiek.
De oude man die meestal als laatste kwam, zag het als eerste. De rest was namelijk onderworpen aan een keur van andere verplichtingen. De een moest zus. De ander zo. Enkel de laatkomert had geen andere plannen en was als zodanig, bij hoge uitzondering, de eerste.
Maar bij binnenkomst zag hij geen lege tafel waar de Prozactafel-raad aan kon plaatsnemen. Neen. Hij zag een groep jongeren. Erger, een groep jongeren die op een bepaald alcoholpromillage de toestandindewereldproblematiek aan het oplossen zat. Verbaasd ging de Late Man een tafeltje verder zitten. Hij luisterde stilletjes mee.
Lees meer
De klok geeft het helder aan: er is geen tijd voor beide. Lastig. Ik moet echt kiezen: literatuur of brood. Ik heb weer enorm getreuzeld en de tijd is op. Lastig. Het wordt óf een verhaaltje schrijven, óf mijn lunch smeren. Ik zeg het tegen de poes: het wordt literatuur of brood, poes. Ik vraag haar niet wat zij zou kiezen. Mijn poes schrijft niet. Jammer, want ze heeft vast talent. Mijn poes kan alles.
Lees meer
Tja, wat kan ik hier van zeggen ? We zijn over de helft, dat kan ik ervan zeggen. Van de vijf delen van Probeersel is per vandaag het derde deel verkrijgbaar. Het is dus mogelijk om binnenkort drie-vijfde van de reeks in uw kast te hebben staan. En in april komt het viérde deel ! Sterker, op 3 juli aanstaande wordt het laatste deel (en de verzamelbox voor wie de reeks compleet heeft) feestelijk gepresenteerd. Dan zit het verhaal er helemaal op en weten we eindelijk hoe het afloopt met Probeersel. Een spannende maar misschien ook een beetje droeve dag. Daarna komen er weer ‘gewoon gekke boekjes’ van mij uit. Ik kan alvast verklappen dat er voor daarna een dichtbundel en, jawel, zelfs een roman op de planning staan. Maar eerst even de laatste delen van Probeersel uitbrengen. Deel drie is er dus nu. BAM, jonguh.
Nog in het duister gaat de wekker aan. De hele dag door gaan er dingen doorlopend aan, en dan weer uit. De waterkoker klikt aan, en als het water klaar is voor koffie, klikt hij uit. Beschaafde mensen doen ‘s ochtends hun kleren aan, en ‘s avonds weer uit. De vuilnisbak moet deze ochtend aan de straat. Vanavond moet hij de straat weer uit. Structuur is een lastig euvel om mee te leren leven.
Lees meer
Wederom heb ik maar een beperkt tijdsraam. En weer staat hij opjutterig te knipperen. Stomme cursor. De cursor heeft honger en wil woorden gevoed worden. Ik heb geen woorden voor de cursor. Ik heb amper woorden voor mezelf. Maar dat kan de cursor niets schelen.
De cursor knippert langs mijn benen en streelt mijn enkels. Vleiend maar dringerig. Ik geef normaal de cursor nu zijn woorden. Maar vandaag blijkbaar niet. Dat zint de cursor helemaal niets. Er moeten zekerheden in het leven overblijven. Anders kun je cursorknipperen wat je wil, maar is alles voor niets.
De cursor stoot een klagerig geluid uit. Ik haal mijn schouders op en kijk hopeloos. Ik kan het niet helpen, cursor. Dat zeg ik de cursor. Ik heb niets voor je. De cursor knippert kwaad en fel. Ik heb de cursor ontstemd.
Slaperig en brak kijk ik om me heen. Dus dit zijn ze nou. Ik wist dat ze moesten bestaan, maar nu zie ik ze met mijn eigen ogen. De halfuureerdermensen. De mensen die al op hun bestemming aankomen wanneer ik normaal pas net in mijn trein stap.
Het zijn er veel. Veel halfuureerdermensen. Een aantal van hen kijkt alsof ze iets smerigs gegeten hebben. Anderen hebben een soort gelaten blik die uitstraalt dat ze dit tijdstip als een straf zien die ze uit moeten zitten. Maar waarvoor ze dan gestraft zijn, is me niet duidelijk. Behalve dat iedereen duidelijk een halfuureerderhumeur heeft.
Lees meer
Het huis is niet jong, maar ook niet oud, toch staat het in stort. Het kan eigenlijk niet meer. De bakstenen zijn moe. Het dak is rot en iedereen ziet de gaten. Maar het dak weigert de situatie te accepteren. Het gaat prima met het huis, houdt het dak stug vol. Kijk die schoorsteen: hij rookt ! Dat de schoorsteen vooral roet en stof uitbraakt, dat doet het dak niets: dat noemt hij gewoon ‘rook’. Ontken het maar eens, zegt het dak.
Lees meer
De poes heeft een huisgenoot gekregen. Of eigenlijk heeft haar huisgenoot er een. De kater die ook in dit nieuwe huis woont, was er vierentwintig uur eerder dan zij. Ze zijn een paar dagen uit elkaar gehouden, maar de bedoeling is dat ze zelf de boel oplossen. Zowel ik als de eigenaar van de kater kunnen er immers niet de hele tijd bij blijven. Dus moeten ze af en toe gewoon vrij rondlopen en aan elkaar wennen.
Het gaat niet van een leien dakje. Mijn kat is moeilijk naar andere katten toe. Vroeger heette ze de Terror Kitten. Van kleins af aan siste ze naar andere katten en viel ze aan. De afgelopen anderhalf jaar had ze een heel huis dat van haar was, inclusief de tuin. Andere katten die onverhoopt de tuin in dwaalden, jaagde ze met veel kabaal weg.
Lees meer
We gaan allemaal verdwijnen. De ogen die over deze letters strelen, gaan verdwijnen. De letters zelf ook. Sommige letters verdwijnen snel. Anderen langzaam. Er zullen nieuwe letters komen. De gevoelens die deze lettercombinaties oproepen, worden opgeroepen door andere combinaties in een andere tijd. Net als dat ze opgeroepen werden door andere letters in andere tijden.
Lees meer
Rene van Densen