Ik ben voor het eerst in lange tijd weer in Club P. De Opperpater wil het wel weer eens proberen om mensen bij hem thuis uit te nodigen. “Maar dan wel vroeger op de avond, knikkers. Club P. sluit om middernacht. Vanwege de onderbuurvrouw.” Ik begrijp het wel, het is buiten veel te koud om te fietsen en de Opperpater is een natuurtalentje in opportunisme.
Lees meer
Als het dan toch ergens moet, dan aan de waterkant. Dat was ik met hem eens. Althans, dat bedacht ik me toen ik in een bomvolle trein zat vol mensen die liever iets anders zouden doen. Hij deed tenminste wat hij moest én wou doen. Hij was in feite een kleine held.
Even terug. Als ik met de trein reis, dan gebeurt er wat. Het is niet dat het gebeurt omdat ik het wil, maar omdat ik wat meer oplet dan de meeste mensen. De gemiddelde treinreiziger ondergaat de treinreis in de hoop dat die snel voorbij is. Ik ben op avontuur: als ik toch een aantal dozijn minuten kwijt ben in een snelrazend koekblik, dan wil ik meemaken wat er zoal gebeurt. Ik luister gesprekken, observeer de mensen, en bekijk ook de trein zelf.
Lees meer
Muziek. Dat was, zo bedacht hij zich, toch een flink private aangelegenheid geworden. Sinds de oortjes. Mensen lopen rond, met oortjes in hun oortjes, en beleven zo een muziekervaring waar enkel hun muziekapparaatje en zijzelf van weten. Als een stiekeme, intieme influistering.
Daar loopt een dame in bijna overdreven tuttig mantelpak. Ze is jong, maar draagt een ouderwetse bril en een knot. Haar mond is zuur bijeengetrokken. Takketakketakketakke op haar hakken. Strak tempo. Het zou hilarisch zijn, bedacht hij, als nu ondertussen een oversekste hiphopper in haar oor rapt over seks. Over kontneuken en over billen schudden. Terwijl hiphopmeisjes het refrein erdoorheen kreunen. Stilletjes grinnikt hij.
Lees meer
Aan, uit, knipperen de lichten. Ze snapt nog niet goed wat er gebeurd is. Aan, uit, gaat haar besef..
Stank. Benzinestank. En metaal. Metaal in haar mond. Toch heeft ze vandaag geen thee uit de ketel gedronken. Kijk, daar ligt hij. Pal in haar zichtveld. De gescheurde plastic tas met haar schamele bezittingen. De tas is rood besmeurd.
Lees meer
Vergeef me, mijn ziel.
Ik ben aan geen mens verantwoording schuldig, maar wel aan jou, mijn zelf. En bij dat idee voel ik schaamte. Schaamte voor wie ik ben geworden. Als ik eraan denk wat we wilden doen, waar we
wilden zijn, wie we wilden zijn, dan begrijp ik niet hoe je het bij mij volhoudt.
Lees meer
Een blogger zegt me dat ik veel en veel te veel verhaaltjes schrijf. Ik lach en zeg dat ik er meer schrijf dan ik publiceer. Hij zegt dat het nog steeds teveel is.
Later die avond drink ik veel te veel en praat ik met iemand die boos is omdat ik haar al vijftien keer ontmoet heb, haar telkens vergeet. Voor de avond om is, zijn we getrouwd en dragen we beiden een sleutelring aan onze ringvinger.
Lees meer
Ze is beeldschoon en feeëriek. Hij wil niet staren maar doet het toch. Zeker als ze, zich onbewust van haar toeschouwer, lacht. Haar lach maakt hem keer op keer weerloos. Alsof ze met een toverstaf zwaait en hem verlamt. Dan de vleugels spreiden zal en hoog en fier boven hem zal uitstijgen. Hij slobbert uit zijn bierglas.
Lees meer
Altijd als hij een bepaald aantal biertjes gedronken heeft, volgt er kritiek van mijn vriend. Het magische aantal is vier. Ik drink meestal ongeveer tegelijk met hem op, maar bij mijn magische vierde biertje merk ik dat ik dingen vrij laconiek binnen kan laten komen. Om vervolgens daarop te reageren alsof ik meen wat ik zeg, alsof ik me iets ervan aantrek.
Lees meer
De volgende stap is douchen, zeg ik hardop. Op dwingende toon. Het is nodig, want van de drie taken die ik tot dusver op mijn lijst had staan, is er één afgezegd, één mislukt en één uitgesteld.
Lees meer
Ik zit op mijn knieën naast de kattebak. Mijn kat zit ernaast. Ze houdt haar kopje scheef, en kwispelt, steeds wanneer ik zo naast haar zit. Afvragend. Ik haal een schepje met zeeflijntjes door het kattezand. Zo schep ik haar ontlasting eruit. De drolletjes zijn vaak al een beetje uitgedroogd en hard. Heel soms vind ik er een die ik de keren daarvoor gemist heb, ze zijn dan al een beetje versteend geraakt, vanwege het absorberende zand, dat al het vocht opzuigt.
Lees meer
Rene van Densen