Dat is nou jammerMuziek. Dat was, zo bedacht hij zich, toch een flink private aangelegenheid geworden. Sinds de oortjes. Mensen lopen rond, met oortjes in hun oortjes, en beleven zo een muziekervaring waar enkel hun muziekapparaatje en zijzelf van weten. Als een stiekeme, intieme influistering.

Daar loopt een dame in bijna overdreven tuttig mantelpak. Ze is jong, maar draagt een ouderwetse bril en een knot. Haar mond is zuur bijeengetrokken. Takketakketakketakke op haar hakken. Strak tempo. Het zou hilarisch zijn, bedacht hij, als nu ondertussen een oversekste hiphopper in haar oor rapt over seks. Over kontneuken en over billen schudden. Terwijl hiphopmeisjes het refrein erdoorheen kreunen. Stilletjes grinnikt hij.

En daar. Puistige student. Een nét niet sympathieke kop. Als hij wat vriendelijker naar de medemens zou lachen, zou het enorm schelen. Maar strak kijkt hij voor zich uit. Hij heeft lang haar en rockerskleding aan. En stapt, niet helemaal zeker van zichzelf, op de stoep met kistjes aan zijn voeten. Typisch een jongen die haast ondertussen, stiekem, zonder dat iemand het doorheeft, naar Heino aan het luisteren is. Het moet haast wel.

En dan, ineens uit de winkelstraat wandelend. Zij. Zijn mond valt open. Wat een verschijning. Dat golvende haar, die verpletterende blik. Die mónd ! Ze staat bij het stoplicht alsof daar een voetstuk moest zijn, maar ze zich wel schikt naar het trottoir. De wereld, deze plek, is gemaakt voor dit ene moment, dat zij hier zou staan.

Hij ziet ze. Aan beide kanten. De oortjes. En hij glimlacht. Zacht fluistert hij: Zat ik maar in je oortjes.

Share Button

Door Rene van Densen

Schrijver, dichter en mafkees René van Densen publiceert niet alleen op internet. Er zijn ook boekjes van hem te koop in zeer gelimiteerde oplagen (en hij doet niet aan tweede drukken).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *