Op de achtste dag van Prozacstad was hij er plots, en hij is nooit meer weggegaan. De minst spraakmakende schrijver ter wereld. Hij was een trotse Prozacstadbewoner en liet dat merken door overal zo nadrukkelijk mogelijk aanwezig te zijn. Maar niet té aanwezig. Men zag hem altijd maar vond niet veel van hem. En zo werd en bleef hij de minst spraakmakende schrijver ter wereld.
Wat hij schreef, was van hetzelfde kaliber. Overal verscheen het. In elk lokaal tijdschrift of dagblad, in boekhandels, plots, voor je het doorhad, in je eigen boekenkast. En door had je het niet zomaar, want het werk was transparant, kleurloos, smaakloos. Je kreeg er geen grip op en het was vergeten voor je het uitgelezen had. De minst spraakmakende schrijver ter wereld voer er nochtans wel bij – bij elk optreden maakte hij nét genoeg indruk om het publiek subliminaal tot het kopen van bundels aan te zetten. En zo stond menigeen, zeker rond de feestdagen, verbaasd dat ze zowaar ook werk van de minst spraakmakende schrijver ter wereld in hun kast hadden staan. De meesten vroegen zich af wie deze man, uiteraard was het een man, ook alweer was.
De stedelijke overheid was evenwel in haar nopjes met de minst spraakmakende schrijver ter wereld. Hij verhief geen verstorend stemgeluid, hij prikkelde geen verregaande verbeelding en hij roerde niet op. De minst spraakmakende schrijver ter wereld was als hondepoep onder je schoenzool of een kapotte paraplu op maandagochtend, je erkende zijn aanwezigheid en ging door met je leven. Passend kreeg de minst spraakmakende schrijver ter wereld een prijs uitgereikt door de burgemeester van Prozacstad. Even maakte de minst spraakmakende schrijver ter wereld zich zorgen of dit hem spraakmakend zou maken, maar hij kon gerust zijn: het was de minst spraakmakende prijs ter wereld.
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad: Je bent er”
In 2014 bracht René van Densen zijn collectie ZKV’s (of Zeer Korte Verhalen) in een ZDB (of Zeer Dun Boekje) uit dat NZD (Niet Zeer Duur) was. Hierin las je de eerste avonturen van de bewoners van het misschien niet super fictieve stadje Prozacstad, waar de Opperpater altijd stabiel en soepel blijft en een vrouw met een brief in één hand en de rode draad in haar andere, van de eerste tot de laatste pagina het boek doorkruist. Het boekje verscheen slechts in een beperkte oplage (50 ex) in eigen beheer en is allang uitverkocht, maar op Google Play kun je het nog als ebook kopen en lezen. Dan begrijp je misschien ook beter waar het verhaal hierboven op sloeg. Tenzij je het koopt en niet leest, natuurlijk. Dat mag op zich ook prima, ook die centjes zijn gewoon welkom, daar doe ik niet kinderachtig over.
