Ik zou best een rapper willen zijn in een puriteins land. Amerika of zo. Waar ze piepjes of stiltes inlassen wanneer je woorden zegt die je niet hoort te zeggen. Alsof er woorden bestaan die je niet hoort te zeggen. Maar sommige woorden dienen blijkbaar vooral niet gehoord te worden. En daarom mag je ze niet zeggen.
De woorden mogen niet gehoord worden omdat mensen er aanstoot aan nemen. Niet alle mensen. Maar sommige. Om de sommige mensen te ontzien, wordt voor alle mensen het woord verwijderd. Je weet immers nooit welke van de luisteraars toevallig een sommig mens is. Dat kun je niet zien. Door de TV heen. Ja, met de nieuwe slimme TV’s wel. Maar die heeft niet iedereen.
Als ik een rapper was in een puriteins land, schreef ik nummers met enkel onwelvoeglijke woorden. Dan werd ik uitgenodigd op een of andere praatshow. En dan deed ik mijn nummer. In volledige stilte. Beatje eronder. Zwaaien met de armen en kettingen. Glanzende zonnebril. Top act. En superveilig. Niemand kan aanstoot nemen.
Al snel ben ik een hit. De stille versies van mijn uitdagende, maatschappijkritische raps vliegen de platenzaken uit. Mensen brullen in volslagen stilte mijn gecensureerde teksten mee. En dan doe ik een commercial voor keelpastilles. In pantomime.
