Ouder

Verhaal door René van DensenJe ziet het niet omdat het zo langzaam gebeurt, maar je wordt ouder. In de spiegel denk je telkens dezelfde persoon te zien, maar op een bepaald moment moet je toegeven dat die terugkijkende persoon fors verouderd is. Nou ja: jij, he. Ik niet, natuurlijk. Ik blijf er superjong uitzien. Dat zie ik zelf toch, in de spiegel.

Toen ik achttien was, schatte iemand me veertig. Ik had een enorme geitensik aan mijn kin hangen. Misschien lag het daaraan. En lang hippiehaar. Het bespaarde allebei enorm op scheermesjes en kapperskosten. En ik wou er natuurlijk lekker anders uit zien.

Er anders uit willen zien, dat doe je als je jong bent, jezelf veilig (of onkwetsbaar) acht, en de wereld nog aan je voeten ligt. Op het moment dat je de vorige zin opschrijft, ben je niet jong meer. Meestal wil je er ook niet meer anders uitzien.

Nu heb ik een baard en langer haar omdat ik geen kapper kan betalen. Nou ja: ik kan hem wel betalen, als ik daarna een paar weken niks eet. En de poes ook niks. Dan kan het prima. Maar daar krijg ik honger van.

Tegenwoordig word ik vaak jonger geschat dan ik ben. Het zal liggen aan mijn armoedige uitstraling. En het feit dat ik enkel kleren in mijn kast heb waarmee ik er anders uitzie. Ook lach ik af en toe eens. Het is een effectief masker, en het levert mooiere rimpels op dan zorgen.

Ik staar wat naar de wolken en vraag me af hoe oud zij zijn.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *