Nog altijd kreukel ik te makkelijk. Een gestolen fiets, notabene, en ik ben een dag uit de running. De hele dag lag ik gisteren op de bank en kon de wereld de pot op. Ik was er dan ook weer te gehecht aan geraakt. Altijd als ik écht dol ben op een fiets, wordt die gestolen. Dat mag dus blijkbaar niet, dat ik een vervoersmiddel heb waar ik blij mee ben. En ditmaal is hij zelfs uit een bewaakte stalling gestolen. Onbegrijpelijk, maar dat kan dus blijkbaar ook. Ik ben er eigenlijk nog steeds niet goed van, maar dat verandert er verder niks aan. Wat wel blijkt, is dat gekreukel.
De vouwen en kreuken worden dieper wanneer mensen, heel lief, met andere fietsen komen aanzetten. Ik wil antwoorden dat dit niet zomaar een fiets was, maar dat daar tijd, nieuwe onderdelen, liefde, poetswerk, trots in geïnvesteerd was. Dat je zo’n fiets niet zomaar vervangt. Dat hij bovendien bijna klaar was voor een echt lange tocht. En dan liefst een lange tocht naar mijn favoriete stad. En nu is alles weg. Zo’n andere fiets is lief aangeboden, maar dit was mijn fiets. Het is bijna zoiets als dat je vriendin je verlaat en vrienden dan maar met een willekeurige andere vrouw aan komen zetten. Je snapt de bedoeling, maar het is niet hetzelfde. Wat weg is, is onvervangbaar.
En zo bal ik mezelf een dag in mijn kreukels. Het wordt steeds moeilijker de wereld in te kijken. Het zouden ook zomaar twee dagen kunnen worden. Wat maakt het uit. Niks komt meer goed en alles dat me afgepakt kan worden, wordt afgepakt. Je moet ook nergens om geven. Dat je die les nu nog niet geleerd hebt. Met je domme, domme kreukels. Het ligt aan jou, niet aan hen. Wees onderhand maar eens uitgekreukeld.
De waarheid achter dit verhaal, met schaamrood op de kaken maar even eerlijk opgebiecht: mijn fiets bleek helemaal niet gestolen. Binnenkort maar weer een verhaaltje over wat een achterlijke idioot ik ben, dus.