Uiteraard


Verhaal door René van DensenSoms zou je willen dat je een tekst kon schrijven als een melodietje. Dat mensen het niet meer uit hun kop kunnen krijgen. Heel de dag denken ze dan aan jouw tekst. Het is niet hetzelfde. Ze kunnen je tekst al niet woordeloos neuriën. Teksten zijn stomme dingen, eigenlijk. Misschien dat ik beter eens lessen ukelele spelen neem.

Zo stond ik gisteren aan de toog te discussiëren met een schrijver. Uiteraard. Hij was heel goed. Uiteraard. Echter had hij besloten een opleiding te gaan volgen. Als schrijver, uiteraard. Ik snapte er niks van. Uiteraard. Dus discussie. Uiteraard. Hij wou groeien, zich ontwikkelen. Uiteraard. Ik wierp tegen dat je dat zelden op een opleiding bereikt. Uiteraard. We kwamen er niet uit en toen onderbrak een stel poëzieliefhebbers ons. Uiteraard. We hebben daarna, in ruil voor drankjes, allerlei gedichten te berde gebracht. Uiteraard.

Kijk, en was dit een melodie, dan had uw voet of hand onvrijwillig meegetrommeld. Was dit een melodie, dan zat er een frons in uw voorhoofd van de pogingen om die soundtrack onder uw gedachten stil te zetten. Was dit een melodie, dan had u wellicht een collega of persoon in de supermarkt aangeklampt en gezegd: “Sorry, maar ik heb een melodie in mijn kop en ik weet niet wat het is en ik word er knettergek van. Wacht, het gaat zo. Laa la la laaaa la die da da laaaa. Weet u wel wat ik bedoel ?” En natuurlijk weten ze het dan niet, maar zeggen ze van jaaa, ik denk het wel, zo van laaa la la laaa, en u zegt, precies, en dan weet nog steeds geen van beiden wat het is. Uiteraard.

Share Button

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *