Dichtpresentatie


Verhaal door René van DensenAlle dichters zijn verschrikkelijke mensen, maar meestal enorm gezellig op het terras. Ik ken een paar niet-drinkende dichters. Die blowen. En als ze dát doen, zijn ze ook nog altijd leuk in de omgang. In feite ben ik gedichten gaan schrijven zodat ik kon meedrinken met leuke mensen. Ik ken inmiddels veel dichters via de drank. Ook mooie vrouwelijke, maar zeker ook lelijke mannelijke. Eigenlijk vraag ik me bijna af of zij niet ook allemaal dichten om met de rest mee te kunnen drinken. Dan zijn we allemaal posers. En bestaat de totale dichtkunst uit de wens met elkaar iets te kunnen drinken. Het zou wat zijn. Ik geef deze hypothese niet veel kans. Maar wie weet, wie weet. Ik ben natuurlijk zelf wel enorm gezellig om mee te drinken. Dus ik begrijp het wél.

Ik ben bij een dichtpresentatie. De bundel die gepresenteerd is, kost meer tijd om te lezen dan de presentatie zelf. De reistijd in de trein was langer dan de presentatie zelf. Dat verzucht zéker ook een dichteres naast me, die een nog drie keer langere reistijd had. Uiteindelijk dus zes keer. Nee wacht, drie. Ook ik ging uiteindelijk, naar het schijnt, weer terug. Enfin. De presentatie is snel voorbij. De dichter die een bundel presenteert, leest wat voor. Nee, ik vergat het bijna: eerst leest iemand anders een gedicht van hem voor. Iemand die enorm vereerd is met het eerste, uitgereikte exemplaar. En dan de dichter. Hij leest gek voor: de microfoon houdt hij vast zoals niemand een microfoon vasthoudt. Als een wijnglas. Alsof hij zijn gedichten debiteert aan een bodem wijn. Hij klotst de microfoon in zijn vingers. Dan weer links, dan weer rechts. Cirkeltjes draaien. Naar de mond, van de mond af. Het geluid is verschrikkelijk, maar wat een spektakel om aan te zien.

Dan jongleert hij met de microfoon. Terwijl hij zijn gedicht opdreunt, draait de microfoon rondjes door de lucht. De speakers geven een luide piep, maar de dichter gaat dapper voort. Na de zeer korte presentatie, waarbij hij ook nog heel even de microfoon in zijn broek steekt om er een harde wind op te laten, gaan wat dichters naar een café. Daar erkent de dichter dat hij vandaag nog slechts tien verschillende verdovende middelen heeft gebruikt. Het is nog vroeg, vult hij aan. We horen een gekke piep door de muziek in het café heen. Ik vraag de dichter of hij weet wat die piep is. Ja, zegt hij. “Ik heb die microfoon niet meer uit mijn reet gekregen. Daar verwacht ik nog de rekening van.”

Hee verrek !

  • Ja verdomd nu je het zegt ! Het is Derrel Niemeijer ! (71%, 5 Votes)
  • Dat is Derrel Niemeijer ! (29%, 2 Votes)

Total Voters: 7

Laden ... Laden ...

Share Button

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *