Roze mile


Verhaal door René van DensenWanneer enkele vrouwen horen van onze Golden Mile, willen ze dat ook. Althans, ‘ook’. Want dat we stevig gaan zuipen, dat is dan weer niet ‘hun ding’. De dames willen koffietjes. En wijntjes. En fruitsapjes. Maar twaalf cafés hoppen, dat is dan wel weer leuk. Althans, ‘een aantal’. En ‘met terrasjes, toch’. Vraagteken. Ze menen dit. De vrouwen menen dit allemaal uiterst serieus. De dames vragen of ze met ons mee mogen. Natuurlijk niet ! Ze vragen of ze dan zelf een keer mogen gaan. Ik zie daar geen been in. Idealen zijn voor jonge mensen. Als de dames willen, mogen ze gerust met hun pinkje omhoog koffies en fruitsapjes drinken op hun Pink Mile. Maar wij, idiote en dappere mannen, wij gaan voor goud. Wij gaan voor authentiek. Wij gaan de uitdaging aan. Wij, mannen, wij zullen niet rusten voor we omvallen. We gaan lallend ten onder.

Ik krijg een ongerust bericht van een van de mannen. Of de laatste bus wel rijdt. En of ik gereserveerd heb. Dat we wel echt overal kunnen zitten. Hoeveel geld moet hij meenemen. Is dit wel een goed idee, zelfs. Zijn er overal genoeg brandgangen en blusapparaten. Gaat het niet regenen vandaag. De man maakt zich zorgen of we samen de juiste bus terug kunnen vinden. Hij biedt aan de bus-bob te zijn. Ik zal de man op de kroegentocht nog wel mores leren. Haar op zijn borst aanbrengen. Gedaan met die hangtieten en bureaukont. Hij zal het hebben geweten: wij mannen zullen gezamelijk zingend, proostend en proestend ten onder gaan. Twaalf cafés, hah ! Alsof we daar ooit te oud voor kunnen zijn.

De dames bieden aan om ons uit te komen zwaaien. Dat slaan de heren uiteraard niet af. Op het busperron staan ze. Wij zwaaien. Zij hebben zakdoekjes mee. Olijk wapperen ze in de laatste zon die vandaag zal schijnen. We rijden ons noodlot tegemoet. Maar het is alvast geen Roze Mile, die we gaan afleggen.

Share Button

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *