Overal op het internet vind je Frequently Asked Questions (FAQs) oftewel veelgestelde vragen. Maar tijdens mijn research over speelkaarten vond ik op internet ook de vragen die mensen zoal stelden en, meer nog dan veelgesteld, kwam ik gewoon echt domme vragen tegen. Ja, die bestaan zogezegd niet, maar ik ga toch de komende tijd SAQs, Stupidly Asked Questions, beantwoorden: de stomste vragen die ik online tegenkwam. Zoals:
Overal op het internet vind je Frequently Asked Questions (FAQs) oftewel veelgestelde vragen. Maar bij de promotie van mijn boek over speelkaarten zocht ik ook op internet welke vragen mensen zoal stelden en, meer nog dan veelgesteld, kwam ik gewoon echt domme vragen tegen. Ja, die bestaan zogezegd niet, maar ik ga toch de komende tijd SAQs, Stupidly Asked Questions, beantwoorden: de stomste vragen die ik online tegenkwam. Vandaag de eerste (en ik verzin hem niet):
Moet je een gevonden speelkaart inleveren bij de politie ?
“En toen werd het stil,” zegt de presentatrice, al wat beschonken, om aan te kondigen dat de volgende dichter een titel die triggert aan zijn bundel gaf. Daarop krijgt hij de microfoon en klaagt hij dat sonnetten niet modieus meer zijn. Lees meer
De wc is inderdaad de trap op. Dan links, een deur door, dan de tweede links, nog eens links, rechts een deur door, nog eens rechts. Op de terugweg weet ik wel de weg inmiddels, alsof ik er al jaren gereisd heb. Lees meer
Ik vraag of hij nog weet waarom ik ooit ben begonnen aan die poëzie. Hij stopt met mijn bundel doorbladeren en zegt dat hij niet eens weet wie ik ben, meneer. Dat puntje moet ik hem dan gunnen, maar het is geen wedstrijd. Ik ken hem immers ook niet. Lees meer
Een vrouw zegt dat ze zich voorhoudt: het is de ziekte, niet hij. Ze zegt het enkele minuten later nog eens. En nog eens. Ze staat aan een infotafel over dementie. De organisatie zag: beurs voor poëzieliefhebbers, daar mogen wij niet ontbreken. Als ik rondkijk: een betere doelgroep-inschatting dan de mijne was. Lees meer
Ik zit op een dichtbundelbeurs. Mijn boekjes liggen op mijn tafel. Er zitten prijsstickers op. Dat beperkt de vragen van de bezoekers, en hoeveel ik moet nadenken. Ik heb voorgedacht. Lees meer
Wat grappig, schiet het door mijn hoofd. Dat zie je eigenlijk nooit. Cinemaregen. Die overdramatische tuinslangbuien die op straat en hoofdpersonages die door een toepasselijk emotioneel dal gaan, neerkletteren en zelfs terugstuiteren. Hoe zouden ze in woestijnlanden naar zulke filmscènes kijken, vraag ik me dan af. Jaloers ? Vol onbegrip voor het ‘ook dat nog’-reageren van de schermmensen met hun gebroken harten ? Enfin, ik zit er middenin, tenminste, in zo’n cineplensbui. Lees meer
Stralend zit een jonge blonde vrouw te lachen aan het loket wanneer de automatische deur eindelijk opent en ons binnenlaat. In een rij schuifelen we naar haar toe. Ze vraagt steeds of we een afspraak hebben, en dat is voor ons allemaal zo, daarom zijn we hier op het moment dat de deur opent. Ze wijst naar een groot scherm een meter verder. Daar moeten we onze aanwezigheid bevestigen en dan mogen we naar de wachtzaal. Lees meer