“Mijn ei smaakt ronduit smerig.”
“Hoe komt dat ?”
“Het is slecht gebakken.”
“Hoe kun je nou een ei slecht bakken, man. Iedereen kan een ei bakken.”
“Er zit overdadigesmolten kaas op.”
“Overdadig gesmolten kaas, of overdadige gesmolten kaas ?”
“Nee, overdadigesmolten. Overdadigesmolten kaas.”
“Ik volg je niet.”
“Vandaag zag ik een vrouw een krant lezen.”
“Ja, dat doen ze wel eens.”
“Overdag, staand, in de brandende zon.”
“Ook dat gebeurt.”
“Precies in het midden van een speeltuin.”
“Vooruit, dat is al iets gekker.”
“Er waren nergens kinderen.”
“Dus een verlaten speeltuin, met pal in het midden, in de zon, een vrouw die staand een krant las ?”
“Exact. Ik heb geen idee of ze oorspronkelijk kinderen bij zich had.”
“Er waren ook geen kinderen in de buurt ?”
“Nergens kinderen. En de vrouw was enorm in haar krant verzonken.”
“Je denkt dat haar kinderen, buiten haar weten om, ontvoerd zijn ?”
“Ik weet niet of ze kinderen had. Enkel een krant.”
“En de zon.”
“En een speeltuin.”
“Kon ze er wel zitten ?”
“Makkelijk. Op allerlei toestellen. Maar ze stónd, snap je. Precies in het midden.”
“Dat is wel een dwaas plaatje.”
“En nergens kinderen. Je hoorde ze zelfs niet.”
“Krant helemaal opengevouwen ?”
“En hoofd gebogen. Onder die bakkende zon.”
“Jij maakt wat mee in je leven.”
“Ja. Maar dus ook ei met overdadigesmolten kaas.”
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad 2: Het houdt niet op”
Tien jaar na het eerste deel van Prozacstad, dat niet speciaal supergoed verkocht en geen rimpels veroorzaakte, vond René van Densen het ineens nodig om een vervolg te publiceren, en er zelfs twee keer zoveel verhalen in te steken. Niemand vroeg daarom, het kwam er toch. Nieuwe avonturen met de Opperpater en andere kleurrijke karakters in het stadje Prozacstad dat eerder een way of life is (alhoewel) dan een fysieke plaats.
